Αξιοθέατα
- Κατηγορία City Guide Ιωάννινα
Σπήλαιο Περάματος
Ένα παλάτι στα σπλάχνα της γης
Σαν βρεθείς στα Γιάννενα, στην πανέμορφη ηπειρωτική πρωτεύουσα με τη χιλιόχρονη ιστορία, κι αφού χορτάσουν τα μάτια σου από το εξαίσιο θέαμα της Παμβώτιδας, της πιο ειδυλλιακής λίμνης της πατρίδας μας, είναι καιρός για μια συγκλονιστική επίσκεψη σε ένα από τα σπανιότερα σπήλαια του κόσμου. Βρίσκεται τέσσερα (4) μόνο χιλιόμετρα μακριά από την πόλη, στο Πέραμα Ιωαννίνων.
Το σπήλαιο καταλαμβάνει έκταση 14.800 τ.μ. Η τουριστική διαδρομή είναι αρχικά κατηφορική και στο τέλος ανηφορική. Συνολικά 1100 μέτρα. Η ξενάγηση διαρκεί περίπου 45 λεπτά. Μπορείτε να επισκεφθείτε τον χώρο από τις 8 το πρωί εως τη δύση του ηλίου καθημερινά. Η είσοδος των τουριστικών group στο σπήλαιο γίνεται κάθε δέκα λεπτά. Οι ξεναγοί του σπηλαίου θα σας υποδεχθούν στην είσοδο και θα φροντίσουν για την άρτια ενημέρωσή σας σ' αυτή την καταπληκτική έκθεση γλυπτικής της φύσης.
Το σπήλαιο του Περάματος είναι το πρώτο σπήλαιο στην Ελλάδα που αξιοποιήθηκε τουριστικά, αλλά και αυτό που παραμένει πρώτο στις εντυπώσεις, το μέγεθος και τη σπανιότητά του.
Μπροστά στα μάτια σας ανοίγεται ένας θόλος σαν ουρανός με μυριάδες αστέρια που λαμπυρίζουν αλλά και που κατρακυλούν προσπαθώντας να φιλήσουν το έδαφος που κι αυτό έχει σηκώσει αμέτρητα χέρια για να τα πιάσει πριν θρυματιστούν στο έδαφος πάνω στο σκληρό κορμί του. όλη αυτή η εικόνα μαρμαρωμένη. Οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες, ατμοί που έγιναν κρύσταλλο. Ανάσα που έγινε πολυέλαιος κρεμασμένος στο θόλο της φύσης.
Σχετικός Σύνδεσμος - Πηγή: spilaio-perama.gr
Το νησάκι της Λίμνης
Το "νησάκι" Ιωαννίνων είναι ένα από τα ελάχιστα στον κόσμο κατοικούμενα νησιά λίμνης. Ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τα περίτεχνα
βυζαντινά μοναστήρια με τις έξοχες τοιχογραφίες, την παραδοσιακή αρχιτεκτονική των οικημάτων, τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια και το
κατάφυτο φυσικό περιβάλλον.
Στο νησάκι βρίσκεται και το σπίτι - ύστατο καταφύγιο του Αλή Πασά, όπου σήμερα λειτουργεί ως μουσείο αναβιώνοντας με τα εκθέματά του τον
θρύλο της κυρά – Φροσύνης και το τέλος του Αλή - Πασά. Ώρες λειτουργίας: 08.00 έως 11.00 (χειμερινή περίοδος) και 08.00 έως 23.00
(καλοκαιρινή περίοδος).
Στο νησάκι μπορείτε να γευθείτε ξεχωριστούς μεζέδες όπως χέλια και βατραχοπόδαρα και να περιπλανηθείτε στα στενά δρομάκια
θαυμάζοντας τα καταστήματα γιαννιώτικης λαϊκής τέχνης.
Η σύνδεση με την πόλη των Ιωαννίνων γίνεται με μικρά πλοιάρια που ξεκινούν από το μώλο κάθε μισή ώρα τους θερινούς μήνες
(08.00 – 24.00) και κάθε μία ώρα τους χειμερινούς μήνες (08.00 – 22.00) με διάρκεια διαδρομής λιγότερο από δέκα λεπτά και κόστος ένα ευρώ.
Επίσης, τον τελευταίο καιρό ένα ιδιόκτητο καραβάκι πραγματοποιεί κρουαζιέρες στη λίμνη.
Πηγές: www.nisos-ioanninon.gr
Πληροφορίες: Γραφείο Κοινότητας Νήσου - 26510 86274
Εκδηλώσεις: Γιορτή Ψαριού τον μήνα Αύγουστο
Για τον καιρό στο νησάκι της λίμνης των Ιωαννίνων κλικ εδώ
Αναλυτικά τα δρομολόγια προς νησάκι:
Θεογέφυρο
Μια πραγματική όαση δροσιάς, είναι ένα φυσικό γεφύρι σχηματισμένο από βράχια τα οποία ενώθηκαν πάνω από τον ποταμό Καλαμά που περνά από κάτω του. Ακολουθώντας ένα κατηφορικό μονοπάτι φτάνετε μετά από περπάτημα 2-3 μόλις λεπτών στο παραδείσιο αυτό τοπίο. Τα νερά του ποταμού σε αυτό το σημείο είναι αρκετά ορμητικά, μην επιχειρήσετε να κολυμπήσετε. Κάντε τη βόλτα σας, σταματήστε στα πλατώματα με τα παγκάκια που υπάρχουν για να χαρείτε το όμορφο, καταπράσινο και πραγματικά δροσερό τοπίο του θεογέφυρου ακόμη και τις πιο καυτές ημέρες του καλοκαιριού. Θα φτάσετε εκεί παίρνοντας την παλιά εθνική Ιωαννίνων – Ηγουμενίτσας, μετά από μια απόσταση 20 περίπου χιλιομέτρων στρίβουμε στη διασταύρωση για Δεσποτικό και Λίθινο. Μόλις προσπεράσουμε και αφήσουμε στα αριστερά μας το χωριό Λίθινο συναντάμε μια στενή γέφυρα. Φτάσατε στον προορισμό σας! Παρκάρετε κάπου το αυτοκίνητό σας και μπείτε αμέσως στο μαγικό μονοπάτι που βρίσκεται στα δεξιά σας.
Το φαράγγι του Βίκου
Στα δυτικά του δρυμού βρίσκεται η χαράδρα του Βίκου. Ξεκινάει βόρεια από το χωριό Βίκος και καταλήγει νοτιοανατολικά στα χωριά Κουκούλι και Κήποι. Το φαράγγι εκτείνεται σε μήκος 12 χιλιομέτρων και είναι υδατογενές. Μάλιστα στο βιβλίο Γκίνες έχει καταγραφεί ως το φαράγγι με το μικρότερο άνοιγμα παγκοσμίως.
Το πλάτος του κυμαίνεται από 100 έως 1000 μέτρα και το διατρέχει ο παραπόταμος του Αώου, Βοϊδομάτης. Πρέπει να πούμε ότι το φαράγγι δημιουργήθηκε από έντονες γεωλογικές ανακατατάξεις και έχει νερό μόνο εποχιακά. Η θέα του από ορισμένα σημεία είναι πραγματικά φανταστική! Ιδιαίτερα γραφικό είναι το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής που βρίσκεται ακριβώς στο χείλος του γκρεμού, κτισμένη το 1413.
Το φαράγγι του Βίκου είναι μια από τις πιο δημοφιλείς διαδρομές. Για μια έμπειρη ομάδα περιηγητών δεν χρειάζονται πάνω από 5 ώρες περπάτημα σε αυτή την ομολογουμένως μοναδική διαδρομή. Το φαράγγι απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων. Οι εντυπώσεις θα σας μείνουν αξέχαστες.
Βοϊδομάτης, ο ποταμός που διαπερνά το φαράγγι του Βίκου και καταλήγει στην Αλβανία αφού συνενωθεί πρώτα με τον Αώο, με απίστευτο νερό και σταθερή θερμοκρασία στους 8ο όλο το χρόνο σε έναν παράδεισο που μόνο η φύση ξέρει να δημιουργεί...
Προμαχώνας "Λιθαρίτσια"
Αναφορά στην Ιστορία:
Ο Προμαχώνας "Λιθαρίτσια" βρίσκεται σε βραχώδες ύψωμα, στο κέντρο περίπου της πόλης των Ιωαννίνων. Κτίστηκε από τον Αλή Πασά στις αρχές του 19ου αιώνα πάνω σε παλαιότερη οχύρωση του Βοημούνδου. Η θέση του ήταν σημαντική, αφού λειτουργούσε σαν προμαχώνας του κάστρου των Ιωαννίνων και συγκεκριμένα εμπόδιζε την προσπέλαση στο κάστρο της πόλης, αλλά και την προσπάθεια πολιορκίας του. Στο εσωτερικό του, παρατηρούνται διάφορα κτίρια. Κατά τις πηγές, εκεί ήταν κτισμένα 3 σεράγια, από τα οποία τα 2 ήταν των γιών του Αλή Πασά, Βελή και Μουχτάρ, ενώ το άλλο ήταν του ίδιου. Το σεράγι του Αλή Πασά, στις πηγές αναφέρεται ως "κομψότατον παλάτιον" και υπερείχε από τα υπόλοιπα ανάκτορά του.
Σήμερα...
σώζονται τα τείχη του φρουρίου και τα υπόγειά του. Ο ιδρυτής της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών Κ. Φρόντζος προέβη σε αναστήλωση του συγκροτήματος που λειτουργεί σήμερα σαν κέντρο αναψυχής. Από το παλαιό κτίριο σήμερα σώζεται μόνο η βάση του και μέρος από τα τείχη.
Από εκεί μπορεις να αγναντέψει ς την υπέροχη θέα προς την λίμνη.
Ρολόι Ιωαννίνων
Οι δείκτες του κινούνται ασταμάτητα και οι ώρες κυλούν. Αργά για ορισμένους, γρήγορα για κάποιους άλλους. Η βενετσιάνικη καμπάνα και τα οθωμανικά σύμβολα στις τέσσερις εντοιχισμένες πλάκες του μαρτυρούν πως πρόκειται για ιστορικό και πολιτιστικό διατηρητέο μνημείο. Εκεί Έλληνες πατριώτες κρεμάστηκαν στις 15 Φεβρουαρίου του 1913 και εκεί υψώθηκε η γαλανόλευκη από μέλη της ΕΠΟΝ στις 21 Φεβρουαρίου του 1944. Ο λόγος για το περίφημο Ρολόι στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων, ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα και σύμβολα της πόλης, άρρηκτα συνδεδεμένο με τη νεότερη ιστορία της.
Ο νεοκλασικός πυργίσκος, χτισμένος σε κομβικό σημείο στην καρδιά των Ιωαννίνων, αποτελεί σημείο συνάντησης κατοίκων κι επισκεπτών τα τελευταία 100 χρόνια, αλλά και αφετηρία για μια πρώτη γνωριμία με την πόλη. Τα Ιωβηλαία του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ στάθηκαν αφορμή για την πρωτίστως χρηστική και ακολούθως διακοσμητική κατασκευή, η οποία ανεγέρθηκε το 1905 στη συμβολή της κεντρικής πλατείας με την οδό Αβέρωφ κατά παραγγελία του γενικού διοικητή Ηπείρου και Αλβανίας Οσμάν πασά του Κούρδου.
Η τελειότητα σημαντικών δημόσιων και ιδιωτικών γιαννιώτικων κτηρίων όπως το Καπλάνειο Μέγαρο, η παλιά Ζωσιμαία Σχολή και η Παπαζόγλειος Υφαντική Σχολή ήταν ενδεικτική του ταλέντου του Περικλή Μελίρρυτου, στον οποίο και ανατέθηκε η κατασκευή του Ρολογιού. Στον διάτρητο πυργίσκο συναντιούνται νεοκλασικά και ανατολίτικα στοιχεία, ενώ μικρές κολόνες από χυτό σίδηρο με πολυγωνικά κιονόκρανα στηρίζουν το θόλο του. Στη βενετσιάνικη καμπάνα, στις κρήνες και στα οθωμανικά σύμβολα των εντοιχισμένων πλακών που περιβάλλουν τον πύργο και από τις 4 πλευρές διαφαίνεται και το πολυπολιτισμικό στοιχείο. Ωστόσο, το σήμα κατατεθέν του τόπου του Αλή Πασά και της κυρα-Φροσύνης έμελλε να υποστεί σοβαρές ζημιές από λάθος κατά τη διάρκεια παρέλασης του πυροβολικού το 1918, γεγονός που οδήγησε στην αποξήλωση και αναστήλωσή του στη σημερινή του θέση, το 1925. Το Ρολόι στην ίδια θέση, αναστηλωμένο εκ νέου από την 6η Εφορεία Νεότερων Μνημείων, συνεχίζει το έργο που του ανατέθηκε: να μην αφήνει λεπτό να περάσει, χωρίς να θυμίζει το ιστορικό φορτίο που κουβαλά.
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Η Πανεπιστημιούπολη των Ιωαννίνων απέχει 6 χλμ. από το κέντρο της πόλης και με έκταση 3.500 στρέμματα είναι μία από τις μεγαλύτερες Πανεπιστημιουπόλεις στην Ελλάδα.
Η Πανεπιστημιούπολη με τις σύγχρονες κτιριακές εγκαταστάσεις της και τη μοντέρνα διάρθρωση τους ανταποκρίνεται δίχως άλλο στις σημερινές απαιτήσεις σπουδών και στα στάνταρς ενός Ανωτάτου Πνευματικού Ιδρύματος άξιου του ονόματός του.
Συγχρόνως με ένα σεβαστό μηχανολογικό εξοπλισμό, που διανέμεται στις σχολές και τα τμήματά της και με ένα επιστημονικό και διοικητικό δυναμικό, που στηρίζει και συχνά δίνει κύρος ξεχωριστό και έξω από τη χώρα μας, αποτελεί το σημαντικότερο φορέα επιστημών και γνώσης της βορειοδυτικής Ελλάδας, Αιτωλοακαρνανίας και Επτανήσου.
Το κτιριακό συγκρότημα της Πανεπιστημιούπολης Ιωαννίνων συνιστά μια σύγχρονη εκδοχή ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου με τα εμφανή πλεονεκτήματά του ως τέτοιου - πλεονεκτήματα που οι πολλές θετικές τους πλευρές έχουν δοκιμαστεί ήδη διεθνώς τις τελευταίες δεκαετίες: χώρος της Πανεπιστημιούπολης έξω από τα κράσπεδα της αστικής περιοχής, αυτονομία κτιρακή και εδαφικού πλαισίου ξεχωριαστά για κάθε σχολή και τμήμα, ήρεμο περιβάλλον κ.α.
Ακόμη, μια ξεχωριστή πινελιά στο αναπτυσσόμενο αυτό πανεπιστημιακό περιβάλλον έχει το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου της Δουρούτης (18ος αιώνας) που βρίσκεται βόρεια των ορίων της Πανεπιστημιούπολης.
Τα κτίρια των σχολών και των υπηρεσιών του Πανεπιστημίου, με την ξεχωριστή τους ανά περίπτωση μορφολογία, λειτουργικά εσωτερικά και με πλήρη εξοπλισμό, με σύγχρονη διάρθρωση χώρων, έτσι που να πληρούν τις απαιτήσεις ενός πρότυπου Ανωτάτου Πνευματικού Ιδρύματος, επισφραγίζουν την γενικότερη θετική εξέλιξη όλων των πλευρών του Ηπειρωτικού Πανεπιστημίου.
Θα ήταν σκόπιμο ν'αναφέρουμε ότι στην Πανεπιστημιούπολη δημιουργήθηκαν καινοτόμες διευθύνσεις και αυτοδύναμοι χώροι, για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των φοιτητών όχι μόνο ως προς την ποιότητα διαβίωσής τους και την καλλιέργεια των ικανοτήτων τους και των προσόντων τους αλλά και ως προς την κοινωνικοποίησή τους ως φορείς του πολυεπίπεδου πολιτισμικού κόσμου και του σύγχρονου κοινωνικο-οικονομικού ανταγωνιστικού συστήματος. Τέτοιοι χώροι είναι το Επιστημονικό και Τεχνολογικό Πάρκο, το Γραφείο Διαμεσολάβησης, το Γραφείο Διασύνδεσης Σπουδών & Σταδιοδρομίας, το Πανεπιστημιακό βιβλιοπωλείο και οι εκδόσεις του, οι σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις (κλειστό Γυμναστήριο και ανοιχτές αθλητικές εγκαταστάσεις), τα αμφιθέατρα των σχολών και το Συνεδριακό κέντρο, τα δύο ερευνητικά Ινστιτούτα (Βιοϊατρικών Ερευνών και Μεταφορών και Τηλεπικοινωνιών), η Κεντρική Βιβλιοθήκη, το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και το Μουσείο Εκμαγείων και Αντιγράφων των Κλασσικών και Βυζαντινών Χρόνων, το Σ.ΚΕ.ΠΙ., δηλαδή το Συμβουλευτικό κέντρο Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, το Αστεροσκοπίο, ο Μετεωρολογικός Σταθμός κ.α. Επίσης υπάρχουν δύο συγκροτήματα φοιτητικών κατοικιών δυνατότητας 675 κλινών, το φοιτητικό εστιατόριο και το εστιατόριο «Φηγός», ένα κεντρικό ταχυδρομίο, μία πειραματική μονάδα ζώων.
Οι φοιτητές του Πανεπιστημίου μας έχουν τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες να ασχοληθούν με τα χόμπυ τους και τα εξω-πανεπιστημιακά τους ενδιαφέροντα και να δραστηριοποιηθούν πολιτισμικά μέσα από την δημιουργία οργανώσεων, συλλόγων και ομάδων, όπως είναι ο Φωτογραφικός Σύλλογος Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (Φ.Ω.Σ.Π.Ι.), η Θεατρική Συντροφιά Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (Θ.Ε.Σ.Π.Ι.), η Φοιτητική Ομάδα Εθελοντικής Αιμοδοσίας (Φ.Ο.Ε.Α.), η Κινηματογραφική Ομάδα Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (Κ.Ο.Π.Ι.) και πολλές ακόμη.
Στοχεύοντας στη διατήρηση υψηλού ακαδημαϊκού επιπέδου το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων σε συνεργασία με την Περιφέρεια Ηπείρου δημιούργησε ένα ασύρματο Επικοινωνιακό Πλαίσιο Δικτύου ΑΤΜ που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής. Το Δίκτυο αυτό χρησιμοποιείται στην τηλε-ϊατρική (τηλε-διάγνωση, τηλε-κρατήσεις, τηλε-εκπαίδευση κ.α.) και σε υπηρεσίες τηλε-εργασίας.
Το Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων, είναι αυτοδιοικούμενο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και λειτουργεί υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Η λειτουργία του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων τοποθετείται χρονικά στο έτος 1964 ως παραρτήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και με ένα μόνο τμήμα: των Κλασσικών σπουδών υπαγόμενο στην Φιλoσοφική σχολή του μητρικού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1966 ιδρύεται το δεύτερο τμήμα: των Μαθηματικών. Το 1970 ήταν η ορόσημη χρονιά της ίδρυσής του ως αυτόνομο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. Το ίδιο χρονιά αρχίζει και η λειτουργία του τμήματος της Φυσικής. Από τότε εως το τρέχον έτος 2002 προστέθηκαν άλλα εννέα τμήματα στην οργανωτική δομή του Πανεπιστημίου.
ΔΡΑΚΟΛΙΜΝΕΣ ΓΚΑΜΗΛΑΣ – ΣΜΟΛΙΚΑ
Σε υψόμετρο 2.050μ. ανάμεσα στις κορυφές Λάπατος και Πλόσκος βρίσκεται η μυθική Δρακόλιμνη της Γκαμήλας.
Το όνομά της οφείλεται στο δράκο, ένα όν με μυθικές διαστάσεις, το οποίο λέγεται ότι κατοικούσε σε αυτή και ήταν σε διαρκή διαμάχη με το δράκο που ζούσε στη Δρακόλιμνη του Σμόλικα σε υψόμετρο 2.150μ.
Παλιότερα πίστευαν ότι η Δρακόλιμνη είναι μια πολύ βαθιά λίμνη που τα νερά της απολήγουν στον Αώο.
Νεότερες έρευνες απέδειξαν πως το βάθος της δεν ξεπερνά τα 5μ.
Στα νερά της Δρακόλιμνης ζει ο αλπικός τρίτωνας ( tritus alpestris ) ένα αμφίβιο με μήκος 8 – 12 εκ. με γκρίζα καστανόμαυρη ράχη και κοκκινωπή κοιλιά χωρίς κηλίδες.
Θεωρείται σπάνιο είδος και προστατεύεται από την ελληνική και την ευρωπαϊκή νομοθεσία.
ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΒΙΚΟΥ - ΑΩΟΥ
Ο Εθνικός Δρυμός Βίκου-Αώου, ο Δρυμός των μεγάλων κορυφών,εκτείνεται στο ορεινό συγκρότημα της Τύμφης, στο βορειοδυτικό άκρο της οροσειράς της Πίνδου.
Βόρειο όριο του Δρυμού είναι η χαράδρα του Αώου, άγρια και μεγαλοπρεπή. Νότιο όριο του Δρυμού είναι το φημισμένο φαράγγι του Βίκου, βαθύ με κάθετες ορθοπλαγιές και σπάνια βλάστηση. Η έκτασή του φτάνει τα 13.000 εκτάρια από τα οποία τα 3.400 αποτελούν τον πυρήνα και τα 9.600 εκτάρια την περιφερειακή ζώνη του Δρυμού. Ψηλές κορφές, αγέρωχες είναι η εικόνα για την οροσειρά της Τύμφης και τις αλπικές βραχώδεις εξάρσεις της. Η κορυφή Γκαμήλα (2.497μ.) είναι η υψηλότερη κορυφή του Δρυμού. Οι μεγάλες κορυφές διαδέχονται η μία την άλλη: Αστράκα (2.436μ.), Λάπατος (2.251μ.), Πλόσκος (2.377μ.), Καρτερός (2.478μ.), Μεγάλα Λιθάρια (2.467μ.), Τσούκα Ρόσσα (2.377μ.). Ο ποταμός Αώος στα βόρεια διασχίζει την ομώνυμη πυκνοδασωμένη χαράδρα που σχηματίζεται από τις βόρειες πλαγιές της Τύμφης και τις νότιες ενός χαμηλότερου σε ύψος βουνού αλλά εξίσου όμορφου, της Τραπεζίτσας (2.022μ.) και της μικρότερης κορυφής της του Ραϊδοβουνίου (1.977μ.). Το μήκος της χαράδρας αγγίζει τα 8χλμ. ενώ το πλάτος της κυμαίνεται από 200μ. έως 4χλμ. Στα νότια δεσπόζει επιβλητικό το φαράγγι του Βίκου με ένα κάθετο ανάπτυγμα που φτάνει τα 1.250μ. Το μήκος του ξεπερνά τα 10χλμ. ενώ το πλάτος του κυμαίνεται από 100μ. έως 1χλμ. Στη δυτική έξοδό του ανάμεσα από τα χωριά Βίκος και Πάπιγκο πηγάζει ο ποταμός Βοϊδομάτης, το διαυγέστερο ποτάμι της Ελλάδας που τροφοδοτεί με τα νερά του το ομώνυμο φαράγγι.
Το Σπήλαιο των Πραμάντων - Ανεμότρυπα
Η ιστορία του σπηλαίου ξεκινάει κάπου στο έτος 1960.
Δύο νέοι της εποχής, ο Αποστόλης Λάμπρης και Γεώργιος Κ. Καρακώστας, πήραν εντολή από τον τότε πρόεδρο της Κοινότητας να διανοίξουν σχισμή, η οποία εξέπεμπε δροσερό αέρα, για να εξερευνηθεί το εσωτερικό της, με την ευκαιρία της άφιξης της αείμνηστης σπηλαιολόγου Άννας Πετροχείλου. Έρποντας με μεγάλη δυσκολία μετά από 10 μέτρα διαπίστωσαν ευρύ κοίλωμα. Η έλλειψη φωτιστικών μέσων δεν τους επέτρεψε τη συνέχιση της έρευνας. Κατόπιν αυτών μελετήθηκε και εξερευνήθηκε τμήμα του σπηλαίου μήκους 270 μέτρων περίπου, το οποίο αξιοποιήθηκε και είναι προσβάσιμο στους επισκέπτες.
Το σπήλαιο έχει τρία επίπεδα.
Το υψηλότερο και παλαιότερο, έχει καταρρεύσει στο παρελθόν και σώζονται κάποια τμήματά του. Το μεσαίο επίπεδο, έχει αξιοποιηθεί τουριστικά. Το τρίτο επίπεδο είναι η κοίτη υπόγειου ποταμού. Ο ποταμός φαίνεται στο τέλος του τουριστικού μονοπατιού, λίγο πριν δημιουργήσει ένα καταρράκτη 2 μέτρων, 10 μέτρα χαμηλότερα από το μονοπάτι. Το νερό του ποταμού εμφανίζεται ξανά σε πηγή που βρίσκεται στην χαράδρα, 25 μέτρα κάτω από την είσοδο της σπηλιάς.
Το τουριστικώς αξιοποιημένο τμήμα έχει μήκος 250 μ. Είσοδος και έξοδος ταυτίζονται. Κάτω από πανέμορφα χρωματισμένους σταλαγμίτες έχουν σχηματιστεί τρεις λιμνούλες σε αποχρώσεις του γκρι, ροζ και άσπρου. Στο σπήλαιο κατοικούν διάφορα έντομα όπως τα Λεπιδόπτερα.
Η διαδρομή: Αμέσως μετά την είσοδο του σπηλαίου ο διάδρομος οδηγεί στον Πρώτο Θάλαμο μήκους 17 μ. διακοσμημένος με όμορφους παραπετασματοειδείς σταλακτίτες που φτάνουν ως το δάπεδο. Αριστερά διανοίγεται ο Θάλαμος του Ποταμού.
Η σκάλα οδηγεί από τον καταστόλιστο στενό διάδρομο στην Μιγάλη Σάλα με ύφος 6 μ. και διάκοσμο από σχηματισμούς λαμπάδων, τον Καταρράχτη και την Γκρίζα Λιμνούλα.
Η διπλή σκάλα στη συνέχεια οδηγεί στο Θάλαμο της Λευκής Λιμνούλας, πίσω από σειρά σταλαγμιτών. Ακολουθούν τα 52 μ. του Διαδρόμου του Πλούτου με τον πιο εντυπωσιακό πολύχρωμο στολισμό.
Ο διάδρομος οδηγεί στο Θάλαμο της Κόκκινης Λίμνης. Κλιμακωτές λιθωματικές λεκάνες δέχονται τα τρεχούμενα νερά της λίμνης που μαζί με λεπτότατα σε σύνθεση σταλακτι-τικά στολίδια, δημιουργούν ένα μοναδικό θέαμα. Στη συνέχεια διανοίγεται κατηφορικός διάδρομος, που χωρίζεται στα δυο από τεράστιο ογκόλιθο. Αριστερά του μια ακόμη θαυμάσια λιμνούλα.
Δεξιά το δάπεδο καλύπτεται από ροόμορφα λιθώματα, που πάνω τους κυλούν τα λίγα νερά της Κόκκινης Λίμνης. Καταλήγουν στο τελευταίο, πολύ κατηφορικό, προσιτό τμήμα του σπηλαίου.
Πληροφοριες από www.pramanta.gr
Γεφύρια Κόνιτσας
Γέφυρα Βοϊδομάτη
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ: 1853
Το όνομα της γυναίκας η οποία αγωνίστηκε για το χτίσιμο του γεφυριού είναι Μπαλκίζ Χανούμ του Μαλίκ πασά, η οποία κατόρθωσε με το ποσό των 37.000 γροσιών να χτίσει το γεφύρι.
Πέτρινο μονότοξο γεφύρι
Γέφυρα Τοπολίτσας
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ:1903
ΟΝΟΜΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗ: Γιάννης Πέτρου Τσίπας από την Πυρσόγιαννη.
Πέτρινο μονότοξο γεφύρι.
Γεφύρι Αώου
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ: 1871
ΟΝΟΜΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗ: Ο Πρωτομάστορας ήταν ο Ζιώγας Φρόντζος από την Πυρσόγιαννη.
Μονότοξο γεφύρι, με άνοιγμα 36μέτρα και ύψος 20μέτρα, θεμελιωμένο στις βραχώδεις πλαγιές της Τραπεζίτσας και της Γκαμήλας. Το κρεμασμένο στη κορυφή του τόξου καμπανάκι, ειδοποιούσε αγωγιάτες και διαβάτες για την επικινδυνότητα του περάσματος, όταν φυσούσαν δυνατοί άνεμοι. Άντεξε μέσα στο χρόνο στη πάλη με τις βροχές, τα χιόνια και τον άνεμο αλλά και στην προσπάθεια ανατίναξής του το 1913 κατά τους βαλκανικούς πολέμους. Το κόστος κατασκευής του έφθασε στα 120.000 γρόσια, τα οποία διέθεσαν οι Ι. Λούλης, Α. Παπάζογλου, οι αδελφοί Λιάμπεη και κάτοικοι της περιοχής. Το γεφύρι ένωνε τα Γιάννενα και το Ζαγόρι με την Κόνιτσα και τη Δυτική Μακεδονία.
Γεφύρι Γκάλινας
Βρίσκεται μέσα στην Καστάνιανη, στη συνοικία Γκάλινα στα βόρεια του χωριού. Χτίστηκε από Καστανιανίτες μαστόρους στα πρότυπα του γεφυριού της Μαλνίτσας και έχει σχεδόν τις ίδιες διαστάσεις.
Γεφύρι Μαλνίτσας
Το πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Μαλνίτσας βρίσκεται 500 μ. βόρεια της Καστάνιανης στο δρόμο προς Λαγκάδα και έχει πάρει το όνομά του από το ομώνυμο ρέμα της Μαλνίτσας. Είναι ένα από τα σπουδαιότερα έργα της τέχνης των μαστόρων της Καστάνιανης. Κατασκευάστηκε το 1934 με την προσωπική εργασία των κατοίκων και μαστόρων του χωριού. Το άνοιγμα του τόξου είναι 8,00 μ. και με ακτίνα 4,00 μ.
Γεφύρι Μεσαργιάς-Ράχης
Βρίσκεται στην ομώνυμη κεντρική περιοχή της Καστάνιανης. Χτίστηκε το 1895 χωρίς στηθαία, τα οποία προστέθηκαν το 1931 και επισκευάστηκε το 1967. Φαίνεται ότι υπήρξε το δομικό και μορφολογικό πρότυπο της γέφυρας της Μαλνίτσας, η οποία βέβαια υπήρξε πολύ βελτιωμένη. Το μήκος του είναι 12 μ.
Γεφύρι Μητσαίων στη Μεσαργιά
Είναι το πιο παλιό και ψηλότερα κατασκευασμένο γεφύρι της Καστάνιανης. Χτίστηκε το 1845 στη θέση παλαιότερου γεφυριού του 1835 που καταστράφηκε. Η κατασκευή και η δομή του είναι αρχαϊκή με άνοιγμα τόξου περίπου 10 μ.
Γεφύρι Παρασπόρι Χιονιάδων
Λίγο πριν φτάσετε στους Χιονιάδες βρίσκεται το πέτρινο μονότοξο γεφύρι στη θέση Παρασπόρι, που σύμφωνα με την παράδοση, χτίστηκε στα 1800 από Πυρσογιαννίτες μαστόρους. Το γεφύρι έχει άνοιγμα τόξου 5,50 μ., ύψος 2,80 μ. και πλάτος 2,80 μ. Ήδη από τη δεκαετία 1910-1920 η κοίτη του ρέματος έχει παραμερίσει, κατακλύζοντας την αριστερή του περιοχή. Έτσι η παλιά καμάρα ξέπεσε και έγινε ξερογέφυρο. Τη νέα βαθύτερη κοίτη που δημιουργήθηκε την διάβαιναν από ένα συμπληρωματικό ξυλογέφυρο που εγκαταλήφθηκε και παρασύρθηκε από το ρέμα τη δεκαετία του 1950.Ήδη στη θέση του παλιού ξυλογέφυρου,κατασκευάστηκε νέο.
Μεσογέφυρα
Η Μεσογέφυρα της οποίας σώζονται ερείπια λόγω της ανατίναξής της στις 28 Οκτωβρίου 1940 βρίσκεται στην κοιλάδα του Μπουραζανίου, σε μικρή απόσταση από τα σύνορα με την Αλβανία.
Το Γεφύρι της Ζέρμας ή Καντσιώτικο
Το γεφύρι της Ζέρμας ή Καντσιώτικο είναι η μόνη σωζόμενη πέτρινη γέφυρα στον πάνω Σαραντάπορο. Η απεικόνιση του γεφυριού αποτελεί το σήμα του Δήμου Μαστοροχωρίων. Βρίσκεται κοντά στην εθνική οδό των Ιωαννίνων προς Κοζάνη (δίπλα στον από εκεί χιλιομετροδείχτη "100")και πάνω στον παλαιό παραδοσιακό βατό δρόμο που ένωνε τα χωριά Ζέρμα (παλαιότερη ονομασία της Πλαγιάς) και το Κάντσικο (σημερινή Δροσοπηγή). Αποτελείται από δύο άνισα τόξα και ένα ενδιάμεσο τοξύλιο. Η ανισότητα των δύο τόξων επιβλήθηκε από την ύπαρξη μεγάλου βράχου μέσα στην κοίτη του Σαραντάπορου. Το μεγάλο τόξο έχει άνοιγμα 15,65 μ. και ύψος 9,00 μ. από την κοίτη. Σε μήκος το γεφύρι ξεπερνά τα 33,50 μ. Χρησιμοποιούνταν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, οπότε και τοποθετήθηκε δίπλα του μεταλλική γέφυρα τύπου Bailey. Είναι ένα από τα ωραιότερα δείγματα της μαστοροσύνης των τεχνιτών της περιοχής που αξίζει να δει ο επισκέπτης
Πηγή Δήμος Κόνιτσας
Πηγές Λούρου
Βουλιάστα Αγίου Δημητρίου
Μια πολύ όμορφη και ειδυλλιακή τοποθεσία είναι η περιοχή της λίμνης που σχηματίζουν οι Πηγές του Λούρου ποταμού στην Βουλιάστα του Αγίου Δημητρίου. Σχεδόν πάνω στην εθνική οδό Άρτας-Ιωαννίνων, και προχωρώντας λίγες εκατοντάδες μέτρα φτάνεις στη λίμνη, σκιερή από τα πανύψηλα δέντρα που τη στεφανώνουν.
Οι όχθες της λίμνης είναι προσβάσιμες και ένας περίπατος περιμετρικά προσφέρει αναζωογόνηση στον οργανισμό και οργιώδη καταπράσινη βλάστηση, τροφή για τα μάτια.
Από το γεφυράκι μπορείς να παρακολουθήσεις τη ακυμάτιστη λίμνη να μετατρέπεται σε ορμητικό χείμαρρο πριν καταλήξει ποταμός..
Ένα χαρακτηριστικό σημείο αποτελεί το υπαίθριο νεροτριβείο, στο οποίο σπεύδουν κάτοικοι των γύρω περιοχών προκειμένου να πλύνουν κουβέτρες, φλοκάτες και χαλιά.
Στην περιοχή λειτουργούν και ιχθυοτροφεία από τα οποία μπορείτε να αγοράσετε και πέστροφες, ζωντανές και λαχταριστές.
Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων
Ιστορική αναδρομή
Η δημιουργία Δημοτικής Πινακοθήκης στην πόλη των Ιωαννίνων, υπήρξε το όνειρο των φιλότεχνων μελών του Συλλόγου «Οι Φίλοι των Ιωαννίνων» ήδη από τη δεκαετία του ΄50. Οι προσπάθειές τους, μετά την επίλυση πολλών και ποικίλων εμποδίων, όπως η συλλογή των έργων, η στέγαση, η χρηματοδότηση, η οργάνωση, ευοδώθηκαν χάρη στην επιμονή και πίστη των ίδιων των μελών και του προέδρου τους, του αείμνηστου Γ. Βηλαρά. Αρωγοί σε αυτή την προσπάθειά τους βρέθηκαν όλοι οι Δημοτικοί άρχοντες της πόλης, καθώς και σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως οι Μ. Καλλιγάς, Σ. Δάκαρης, Λ. Βρανούσης, Α. Πάλλης κ.ά. Ιδιαίτερη υπήρξε η συμβολή του γιαννιώτη ζωγράφου Κώστα Μαλάμου, για την ουσιαστική συλλογή και οργάνωση των έργων.
Η δημιουργία και λειτουργία της πρώτης Δημοτικής περιφερειακής Πινακοθήκης στην Ελλάδα, που άνοιξε τις πόρτες της στο κτίριο Μελά το Σεπτέμβριο του 1960, ήρθε να καλύψει μια ουσιαστική ανάγκη της πόλης των Ιωαννίνων, της πόλης με τη μεγάλη πνευματική και πολιτιστική παράδοση. Τα έργα της συλλογής της ανήκουν στoυς μεγαλύτερους Νεοέλληνες δημιουργούς και συγκεντρώθηκαν με αγορές αλλά και δωρεές συλλεκτών και καλλιτεχνών.
Η λειτουργία της Πινακοθήκης, μετά την επιτυχημένη πορεία μιας πενταετίας, διεκόπη προσωρινά το 1965 λόγω των προβλημάτων στέγασης και μέρος της συλλογής φιλοξενούνταν έκτοτε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.
Από το Φεβρουάριο του 2000 η νέα Δημοτική Πινακοθήκη, στεγάζεται στο ανακαινισμένο κτίριο Πυρσινέλλα στη συμβολή των οδών 28ης Οκτωβρίου και Κοραή. Η ημερομηνία των εγκαινίων, στις 20 Φεβρουαρίου 2000, ορίστηκε αντίστοιχα με τα εγκαίνια του 1961 και συνδυάζεται με την ιστορική επέτειο της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων στις 21 Φεβρουαρίου 1913.
Το κτίριο
Το κτίριο όπου στεγάζεται σήμερα η Δημοτική Πινακοθήκη, με τα νεοκλασικά στοιχεία (υπέρθυρα, φουρούσια εξώστη, κορνίζες παραθύρων) κτίστηκε γύρω στο 1890, από τον πολιτικό μηχανικό Βεργωτή, για λογαριασμό του γαμπρού του, Βασιλείου Πυρσινέλλα, ο οποίος το 1920 διορίζεται δήμαρχος Ιωαννίνων, αξίωμα για το οποίο εκλέγεται το 1924. Βιβλιόφιλος και φιλότεχνος ο Πυρσινέλλας μετέτρεψε το μέγαρο της οδού Κοραή σε εντευκτήριο διανοουμένων της πόλης. Είχε πλούσια βιβλιοθήκη και μεγάλη συλλογή ειδών ασημουργίας, πινάκων και άλλων έργων τέχνης. Λάτρης της γενέτειράς του διέθεσε ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία του το 1958 στο δήμο Ιωαννιτών. Έκτοτε και για αρκετά χρόνια το κτίριο λειτούργησε σαν κατηχητικό σχολείο και στη συνέχεια στέγασε τα γραφεία του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων.
Οι Συλλογές
Στη συλλογή της Δημοτικής Πινακοθήκης περιλαμβάνονται 500 περίπου έργα, πίνακες, σχέδια, χαρακτικά, εικόνες και γλυπτά, τα οποία συγκεντρώθηκαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων σαράντα ετών. Σημαντικό μέρος τους εκτίθεται στους χώρους της Πινακοθήκης και σκιαγραφούν την πορεία της Νεοελληνικής τέχνης.
Πίνακες & σχέδια
Η νεοελληνική ζωγραφική (Μέσα από τα έργα της Δημοτικής Πινακοθήκης Ιωαννίνων)
κείμενο: Λιούγκος Ιωάννης
Αναζητώντας τις πηγές της νεοελληνικής τέχνης, παρατηρεί κανείς ότι μέχρι το τέλος σχεδόν της βυζαντινής περιόδου, τόσο στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Κων/πολη) όσο και στη Δυτική (Ρώμη), η ζωγραφική ακολουθεί παράλληλους δρόμους.
Με την "Αναγέννηση" όμως και τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα που πρεσβεύει, ξεκινά μια σταδιακή αυτονόμηση της ζωγραφικής στη Δυτική Ευρώπη. Η απεικόνιση του Θείου σε άρρηκτο δεσμό με τον λειτουργικό χώρο των ναών, χάνει σταδιακά τη δεσπόζουσα θέση της.
Η αγιογραφία εξελίσσεται σε θρησκευτική ζωγραφική, αποτυπώνοντας φανταστικές συνήθως σκηνές θρησκευτικού ακόμα περιεχομένου. Πολύ γρήγορα η ανθρώπινη μορφή θα εκτοπίσει πλήρως το θείο, καταλαμβάνοντας κυρίαρχο χώρο στον πίνακα. Έτσι ξεκινά η λεγόμενη κοσμική ζωγραφική από τον 15ο αι. με χαρακτηριστικότερους ζωγράφους τον Piero de la Francesca, τον Leonardo da Vinci, κ.α.
Μετά τη "μεταρρύθμιση" και τους θρησκευτικούς πολέμους του 17ου αι. οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης επιτυγχάνουν θρησκευτική και εθνική αυτονομία. Η κυρίαρχη τάση της ζωγραφικής, "το μπαρόκ", ακολουθεί στο πλευρό της επίσημης Καθολικής εκκλησίας, στην προσπάθειά της να επιβληθεί και να εδραιώσει τη θέση της.
Η μεσαία τάξη που συνεχώς ανέρχεται, αποτελεί τους κύριους παραγγελιοδότες των ζωγράφων. Δίνεται έτσι στην κοσμική ζωγραφική η δυνατότητα να ενσωματωθεί στην καθημερινή ζωή και να την εκφράσει.
Ο Ελλαδικός χώρος, που όλη αυτή την περίοδο βρίσκεται υπό την Οθωμανική κυριαρχία, έρχεται σε επαφή με τις αλλαγές αυτές μέσω της Κρήτης και των Επτανήσων, που ελέγχονται κυρίως από τους Ιταλούς. Έχοντας μια αδιάσπαστη συνέχεια με την παράδοση της βυζαντινής τέχνης, που μετουσιωμένα εμπεριέχει και τον απόηχο της αρχαιοελληνικής, οι ζωγράφοι των περιοχών αυτών δεν δυσκολεύονται να αφομοιώσουν και να εξελίξουν στοιχεία των κατακτήσεων των Ευρωπαίων συναδέλφων τους. Η πιο αξιόλογη μορφή, που διαπρέπει στην Ισπανία εκφράζοντας και συμπυκνώνοντας τη βυζαντινή παράδοση με τη βενετσιάνικη κληρονομιά, είναι ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος ή El Greco.
Μετά από την κατάκτηση της Κρήτης από τους Τούρκους το 1669, οι πολυάριθμοι την εποχή εκείνη ζωγράφοι φεύγουν και εγκαθίστανται στα Επτάνησα και την Ιταλία. Εκεί, λόγω της επίδρασης των Ιταλών ζωγράφων αλλά και των παραγγελιών που δεχόταν, δημιούργησαν την λεγόμενη "Επτανησιακή σχολή" με ένα ιδιαίτερο ζωγραφικό ύφος, σε ότι αφορά τη θρησκευτική ζωγραφική, που θα ονομαστεί "ιταλοκρητικό" και την εισαγωγή προοδευτικά, της προσωπογραφίας.
Με τη δοκιμή των νέων τεχνικών, οι εικόνες σε ξύλο δίνουν τη θέση τους στη ζωγραφική σε καμβά ενώ η ελαιογραφία αντικαθιστά την αυγοτέμπερα. Στην εικονογράφηση των ναών, υιοθετούνται πλήρως τα δυτικά πρότυπα ενώ παλιές αγιογραφίες επιζωγραφίζονται για να "διορθωθούν".
Στην υπόλοιπη Ελλάδα, από την περίοδο αυτή και μετά, η ζωγραφική (αγιογραφία) σταδιακά παρακμάζει. Η τεχνική της χαλκογραφίας που αναπτύχθηκε στη Δ. Ευρώπη και κατέστησε δυνατή την αναπαραγωγή μεγάλου αριθμού έργων, με αποτέλεσμα οι Ευρωπαϊκές ζωγραφικές κατακτήσεις να είναι πιο προσιτές και στους Έλληνες ζωγράφους, φαίνεται πως συντέλεσε περισσότερο στην αλλοίωση παρά στον εμπλουτισμό της βυζαντινής παράδοσης, οδηγώντας την αγιογραφία σε μιμητισμό και σε ένα λαϊκότερο ύφος στις εικόνες.
Ο 19ος αιώνας είναι η εποχή, που σε γενικό κλίμα επέρχεται συνολική ρήξη με την παράδοση. Το 1832 ιδρύεται το νέο Ελληνικό κράτος. Η άφιξη του βασιλιά Όθωνα και των Βαυαρών στο Ναύπλιο σηματοδοτεί και την καλλιτεχνική αφύπνιση ενός απρόσμενα πλούσιου δυναμικού, έτοιμου να ενσωματωθεί με τα ευρωπαϊκά ζωγραφικά ρεύματα. Είναι η έναρξη της νεοελληνικής ζωγραφικής.
Η δημιουργία της πρώτης σχολής καλών τεχνών στην Αθήνα και η παρουσία, αρχικά Γερμανών καθηγητών, συντέλεσε στην ανάπτυξη ιδιαίτερων σχέσεων των Ελλήνων δημιουργών με την πόλη του Μονάχου.
Δύο είναι οι πιο σημαντικές προσωπικότητες που αναδεικνύονται αυτή την εποχή και επηρεάζουν με το έργο τους αλλά και ως δάσκαλοι, όλους σχεδόν τους μεταγενέστερους. Ο Νικηφόρος Λύτρας στην Αθήνα και ο Νικόλαος Γύζης στο Μόναχο, που εκπροσωπούν την ονομαζόμενη Σχολή του Μονάχου.
|
Ν. ΓΥΖΗΣ |
Σ. ΠΡΟΣΑΛΕΝΤΗΣ |
Ν. ΛΥΤΡΑΣ |
- Έργα της τάσης αυτής εκτίθενται στη δημοτική πινακοθήκη, όπως τα σχέδια του Ν. Γύζη, και οι προσωπογραφίες των Γ. Ιακωβίδη, Ι. Δούκα, Σ. Προσαλέντη, Ε. Ιωαννίδη, Σ. Βικάτου, Δ. Γερανιώτη, που ακολουθούν κυρίως την ακαδημαϊκή παράδοση, συνδυάζοντας ιδεαλιστικά και ρεαλιστικά στοιχεία.
Ο 20ος αι. φέρνει καθυστερημένα στην Ελλάδα τον απόηχο της βιομηχανικής επανάστασης που είχε συντελεστεί στη δυτική Ευρώπη τον προηγούμενο αιώνα. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι υποβάθμισαν την αξία της ανθρώπινης ζωής και δημιούργησαν την ανάγκη να εκφραστεί μια γενικευμένη διαμαρτυρία, να ανασυντεθεί ο κατακερματισμένος κόσμος, να αποκτηθεί μια νέα προσωπική και συλλογική ταυτότητα, να επαναπροσδιοριστεί η θέση και η σχέση του ανθρώπου με την ιστορία και τον κόσμο και αντίστοιχα, του δημιουργού με το έργο του.
Σε καλλιτεχνικό επίπεδο, είναι η περίοδος των νέων αναζητήσεων, των ανατροπών και κυρίως της πιο προσωπικής έκφρασης. Το κέντρο των εξελίξεων μεταφέρεται τώρα στο Παρίσι.
Στην Ελλάδα, οι δυο πρώτες δεκαετίες του αιώνα χαρακτηρίζονται από έναν ελληνικό υπαιθρισμό, που εκτοπίζει την ηθογραφική ζωγραφική της σχολής του Μονάχου.
Η προοπτική εγκαταλείπεται και κύριο ζωγραφικό στοιχείο καθίσταται το φως και η υποδήλωσή του μέσω του χρώματος, αποτέλεσμα των επιρροών του ιμπρεσιονισμού. Η τοπιογραφία γίνεται το κύριο θέμα των Ελλήνων ζωγράφων, και για να γίνει πιο κατανοητή μπορεί να ενταχθεί σε δύο κατηγορίες.
Στην πρώτη ανήκουν οι ζωγράφοι που χρησιμοποιούν τη μικρή και γρήγορη πινελιά με σκοπό να αποδώσουν εντάσεις του φωτός και να καταγράψουν τις εντυπώσεις της στιγμής μιας πραγματικότητας που συνεχώς μεταβάλλεται από τις αλλαγές του φωτισμού.
Ζωγράφοι αυτού του ρεύματος που εκτίθενται στην πινακοθήκη είναι ο Ο. Αργυρός, από τους τελευταίους καλλιτέχνες της σχολής του Μονάχου που οδηγήθηκε σε μια ιμπρεσσιονιστική ζωγραφική εκτέλεση με έμφαση στο φως, ο Π. Μαθιόπουλος, προσωπογράφος "της καλής κοινωνίας", η Σ. Λασκαρίδου, με έργα ρομαντικής διάθεσης, ο Ο. Περβολαράκης, που κινήθηκε στα όρια ενός ιμπρεσιονιστικού ρεαλισμού, ο Λ. Γεραλής, ακαδημαϊκός ζωγράφος με σχέσεις με τα ρεαλιστικά και ιμπρεσσιονιστικά κινήματα του 19ου αι., ο Γ. Ροϊλός με ένα νατουραλισμό της στιγμιαίας εντύπωσης, η Θ. Φλωρά-Καραβία, με το χαρακτήρα του Κωνσταντινουπολίτικου και του Αλεξανδρινού χώρου στο έργο της και την πλούσια εθνική δράση κατά τη διάρκεια των απελευθερωτικών πολέμων (η πινακοθήκη διαθέτει μια μεγάλη σειρά σχεδίων που αποτυπώνουν σκηνές από το ελληνικό στρατόπεδο κατά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων το 1913), κ.α.
|
Ο. ΑΡΓΥΡΟΣ |
Π. ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΣ |
|
Γ. ΡΟΪΛΟΣ |
Σ. ΛΑΣΚΑΡΙΔΟΥ |
Στη δεύτερη κατηγορία οι ζωγράφοι εμφανίζονται πιο υποκειμενικοί. Ξεκινούν κι αυτοί από την ορατή πραγματικότητα αλλά δεν ενδιαφέρονται για τη στιγμιαία εντύπωση του τοπίου. Αποτυπώνουν τις σταθερές των μορφών και των χρωμάτων. Η άμεση αισθητή εμπειρία επεξεργάζεται διανοητικά αποβλέποντας στη δομή και όχι στο φαίνεσθαι του τοπίου.
Δύο είναι οι σημαντικότεροι ζωγράφοι που μεταφέρουν στο έργο τους αυτές τις κατακτήσεις.
Ο πρώτος, κυρίαρχη μορφή που συμπυκνώνει στο έργο του αφομοιωμένες όλες σχεδόν τις Ευρωπαϊκές εικαστικές διαδρομές, με μια ελληνική ματιά, είναι ο Αλεξανδρινός Κ. Παρθένης. Ποιητικός, αινιγματικός, με βυζαντινά στυλιζαρίσματα και κλίση προς τον συμβολισμό συνδυάζει ένα ιδιότυπο πνεύμα κομψότητας και σπιριτουαλισμού.
Ο δεύτερος, που συνδυάζει στα τοπία του χαρακτηριστικά του P. Cezanne, του V. Van Gogh, του P. Gauguin, των φωβιστών αλλά και της λυρικής σχηματοποίησης της γιαπωνέζικης ζωγραφικής, με ανθρωπομορφικά στοιχεία με έντονα συμβολικό χαρακτήρα, προσδίδοντας έτσι στα τοπία του μια ψυχογραφική διάσταση είναι ο Κ. Μαλέας. Στην έκθεση της πινακοθήκης παρουσιάζονται τρία σχέδια του πρώτου και δύο αντιπροσωπευτικές ελαιογραφίες του δεύτερου.
|
Κ. ΠΑΡΘΕΝΗΣ |
Κ. ΜΑΛΕΑΣ |
Παράλληλα υπάρχουν και άλλοι ζωγράφοι με έργο που δεν εντάσσεται εύκολα σε κάποια κατηγορία όπως ο Ν. Λύτρας, γιος του Νικηφόρου, επαναστατικός και ρηξικέλευθος, με μοντερνιστικά χαρακτηριστικά στο έργο του, όπου το χρώμα δεν καταγράφει μόνο αλλά δηλώνει ότι αισθάνεται ο καλλιτέχνης γι αυτό που βλέπει και ο Δ. Γαλάνης, με την πολύπλευρη καλλιτεχνική δράση και τις πολύ καλά δομημένες συνθέσεις του, που αναδείχτηκε σε σημαντική προσωπικότητα της Γαλλικής τέχνης του μεσοπολέμου αλλά και σε ανανεωτή της χαρακτικής τέχνης.
|
Δ. ΓΑΛΑΝΗΣ |
Το σημαντικότερο όμως κίνημα, που αναδεικνύεται στη δυτική Ευρώπη, μέσα από όλες αυτές τις αναζητήσεις και εκφράζεται στην Ελλάδα μέσα από το έργο των ζωγράφων, που κατά συνθήκη ονομάζουμε «γενιά του '30», είναι ο "μοντερνισμός".
Ο μοντερνισμός ορίζεται ως στάση ζωής, κατ' αντιστοιχία με το αρχαιοελληνικό ήθος, στην οποία το άτομο, το υποκείμενο, προσπαθεί να αυτονομηθεί. Αποκτά το δικαίωμα να βλέπει και να αποδίδει τον κόσμο με τα δικά του μάτια και σύμφωνα με τη νιτσεϊκή ρήση, η μοντέρνα τέχνη θα μπορούσε να οριστεί ως 'η απόλαυση του να έχεις συνείδηση της διαφοράς σου'.
Το έργο στον 20ο αι. δεν αποτυπώνει κάτι, κυρίως υποδηλώνει το ζωγράφο. Είναι η ταυτότητά του, η πρότασή του, η αγωνία του να ορίσει τη σχέση του με τον κόσμο (εξπρεσιονισμός, dada, σουρεαλισμός, πρωτοποριακά κινήματα).
Πάντως η μορφή που θα πάρουν τα παραπάνω κινήματα στην Ελλάδα δεν θα φτάσει την ένταση των δυτικοευρωπαϊκών. Η Ελλάδα δεν γνώρισε την αντίστοιχη βιομηχανική επανάσταση και η στάση των περισσοτέρων ζωγράφων είναι η επιλογή της συνεισφοράς στην Ευρωπαϊκή τέχνη μέσω της αναζήτησης και αποτύπωσης της "Ελληνικότητας" και όχι της υιοθέτησης ξένων προτύπων. Στην κατεύθυνση αυτή συνέβαλε και η άφιξη της Ρωσικής διανόησης στην Ευρώπη στις αρχές του αιώνα, φέρνοντας μαζί της τόσο τη δογματική όσο και την εικονογραφική παράδοση της ορθοδοξίας, που εδώ είχε χάσει τη συνέχειά της, εγκλωβισμένη σε μη αφομοιωμένα δυτικά πρότυπα.
Η κλασσική αγγειογραφία, τα ελληνιστικά πορτραίτα, η βυζαντινή αγιογραφία, η λαϊκή ζωγραφική, αλλά και η αναγέννηση, το μπαρόκ, οι ανατολικές τέχνες, συνδυάζονται με τον κυβισμό, το φωβισμό, το συμβολισμό και τη μεταφυσική ζωγραφική.
Αντιπροσωπευτικοί καλλιτέχνες αυτού του ρεύματος με παρουσία στη συλλογή της πινακοθήκης είναι ο Γ. Τσαρούχης, κοσμοπολίτης και ελληνολάτρης, που αποκάλυπτε το μοντέρνο μέσα από την παράδοση, ο Σπ. Βασιλείου, που συνδυάζει μια διάθεση για λαϊκή ζωγραφική με λόγια στοιχεία και στέκεται κριτικός απέναντι στις συνέπειες του επελαύνοντα εκσυγχρονισμού, ο Ρ. Κοψίδης, με ιδιαίτερο εκφραστικό ύφος που αξιοποιεί στοιχεία της λαϊκής και της βυζαντινής ζωγραφικής, ο Γιαννιώτης Κ. Μαλάμος με ρεαλιστική γραφή και εξπρεσιονιστική διάθεση, ο Γ. Μαυροϊδής, με δυναμική εκφραστική πινελιά, ο Γ. Βακαλό, που κινείται στο κλίμα ενός καθαρά προσωπικού ποιητικού σουρεαλισμού, o Ο. Κανέλλης, με έναν ποιητικό λυρισμό και με ευλύγιστη γραμμή σχεδίου που αγγίζει τα όρια του εξπρεσιονισμού, ο Γ. Βακιρτζής με λαϊκά και εξπρεσιονιστικά τεχνοτροπικά στοιχεία, ο Γ. Γουναρόπουλος, με στοιχεία ιδεαλιστικά και υπερρεαλιστικά αλλά κυρίως με έναν ονειρώδη συμβολισμό, ο Κ. Πλακωτάρης, τοπιογράφος κυρίως, που χρησιμοποιεί τις αρχές του αναλυτικού κυβισμού, κ.α. Στα έργα τους, μπορεί να παρατηρήσει κανείς αυτή τη γόνιμη αλληλεπίδραση όλων των τάσεων που επικρατούσαν και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που απέκτησε η ελληνική ζωγραφική.
|
Σ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ |
Γ. ΓΟΥΝΑΡΟΠΟΥΛΟΣ |
Γ. ΒΑΚΑΛΟ |
Κ. ΜΑΛΑΜΟΣ |
Ταυτόχρονα μερικοί δημιουργοί ακολουθούν και εξελίσσουν σύγχρονα Ευρωπαϊκά ρεύματα όπως του εξπρεσιονισμού. Ο επιφανέστερος Έλληνας εξπρεσιονιστής με διεθνή αξία, που λειτουργεί ως πρόδρομος και δάσκαλος είναι ο Γ. Μπουζιάνης που αντιπροσωπεύεται εδώ, με ένα σημαντικό έργο του.
Ταυτόχρονα μερικοί δημιουργοί ακολουθούν και εξελίσσουν σύγχρονα Ευρωπαϊκά ρεύματα όπως του εξπρεσιονισμού. Ο επιφανέστερος Έλληνας εξπρεσιονιστής με διεθνή αξία, που λειτουργεί ως πρόδρομος και δάσκαλος είναι ο Γ. Μπουζιάνης που αντιπροσωπεύεται εδώ, με ένα σημαντικό έργο του.
|
Γ. ΜΠΟΥΖΙΑΝΗΣ |
Στα χρόνια που ακολουθούν και κυρίως μετά το 1950, κάνει την εμφάνισή της η "αφαίρεση", που παίρνει ένα γενικό χαρακτήρα αντιπαράθεσης με τη ζωγραφική του παρελθόντος και σημαίνει την προοδευτική αυτονόμηση του ζωγράφου από τα εξωτερικά ερεθίσματα και τη δημιουργία ενός νέου οπτικού κόσμου πάνω στον πίνακα.
Κύριοι εκπρόσωποι αυτού του ζωγραφικού κλίματος έργα των οποίων εκτίθενται εδώ είναι ο Α. Κοντόπουλος, που κινήθηκε αρχικά στα πλαίσια του ρεαλισμού και του αφηρημένου εξπρεσιονισμού για να γίνει στη συνέχεια πρωτοστάτης στη διάδοση της αφηρημένης τέχνης στην Ελλάδα, ο αρχιτέκτονας-ζωγράφος Τ. Μάρθας, παραστατικός κι αυτός αρχικά με επιρροές από το φωβισμό και τον εξπρεσιονισμό, που πειραματίστηκε στη συνέχεια, με χρηστικά υλικά καταλήγοντας στην ανεικονική τέχνη, ο Θ. Τσίγκος, ένας δυναμικός, πρωτοπόρος και ασυμβίβαστος καλλιτέχνης με εκρηκτικό χαρακτήρα και "χειρονομιακή" γραφή, ο Χ. Καράς, που πειραματίζεται με τις δυνατότητες της άμορφης τέχνης, προαναγγέλλοντας τη φάση του παραστατικού εξπρεσιονισμού κ.α.
|
Α. ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ |
Θ. ΤΣΙΓΚΟΣ |
Τέλος, στις επόμενες δεκαετίες, ζωγράφοι όπως ο Π. Τέτσης με εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα και πρωτεύουσα σημασία του χρώματος στο έργο του, χωρίς να θυσιάζει την οπτική πραγματικότητα, ο Α. Φασιανός, ανθρωποκεντρικός και "εμβληματικός", που αναζητά την ελληνικότητα αποτυπώνοντας ποιητικά καθημερινές ιστορίες, ο Θ. Μορές, που αποδίδει μέσα σε ένα κλίμα φαντασίας και ονείρου ανθρώπινες μορφές, άλογα και τοπία, η Α. Παπά, με τις διάφανες χρωματικές αρμονίες, κ.α., που παρουσιάζονται στην πινακοθήκη, εκπροσωπούν τις νεότερες τάσεις με περισσότερο προσωπικά δείγματα γραφής.
|
Π. ΤΕΤΣΗΣ |
Α. ΦΑΣΙΑΝΟΣ |
ΧΑΡΑΚΤΙΚΑ
Πενήντα περίπου έργα χαρακτικής συγκαταλέγονται ανάμεσα στα εκθέματα της Δημοτικής Πινακοθήκης, που σκιαγραφούν την πορεία της στην Ελλάδα από τις αρχές του 20ου αι. οπότε και αρχίζει το αυτόνομο ταξίδι της.
Κατά τη μεταβυζαντινή περίοδο κυκλοφορούσαν στον Ελλαδικό χώρο τυπώματα με κατ'εξοχήν θρησκευτικά και ιστορικά θέματα, τα οποία συνέχισαν να κυκλοφορούν ευρύτατα και στον 19ο αι. Τότε αρχίζει να διδάσκεται ως μάθημα στο «Βασιλικό Σχολείον των Τεχνών» και γίνονται οι πρώτες απόπειρες παραγωγής χαρακτικών από Έλληνες ζωγράφους.
Η ανάπτυξη της χαρακτικής με την τεχνική της λιθογραφίας επιτρέπει τη συχνή εικονογράφηση των περιοδικών και των εφημερίδων της εποχής. Έκτοτε η τσιγκογραφία και αργότερα η φωτοτσιγκογραφία προσφέρουν εμπορικότερες λύσεις και εκτοπίζουν την παραδοσιακή τεχνική.
Οι Έλληνες χαράκτες δίνουν με το έργο τους, τις επιρροές τους και τις αναζητήσεις τους, την φυσιογνωμία της Ελληνικής χαρακτικής.
Ανάμεσά τους ο Δ. Γαλάνης, οποίος πέρασε από τη γελοιογραφία στη χαρακτική για να συγκαταλεχθεί, με τη δύναμη και το εύρος του έργου του, σε μια από τις σημαντικότερες μορφές της τέχνης στη Γαλλία επηρεάζει καταλυτικά και συντελεί στην αναγέννηση της χαρακτικής στην Ελλάδα. Ο Κ. Γραμματόπουλος δίνει ώθηση στην τέχνη της χάραξης ανανεώνοντας τις παλιές τεχνικές και αναζητώντας νέα υλικά. Ο Α. Θεοδωρόπουλος χρησιμοποιεί θέματα που απεικονίζουν γυναίκες, νεκρές φύσεις και ελιές για να φθάσει στη δημιουργία αναγνωρίσιμων συμβόλων. Η Βάσω Κατράκη εμπνεόμενη από την ιδιαίτερη πατρίδα της, το Αιτωλικό και τον άνθρωπο καταθέτει μέσα από το πλούσιο έργο της μια κοινωνικού χαρακτήρα διαμαρτυρία, ενώ ο Γ. Μόσχος απεικονίζει με λεπτομέρεια απλά αντικείμενα καθημερινής χρήσης αναζητώντας πάντα τον ελληνικό χαρακτήρα των θεμάτων του. Ο Α. Τάσσος, από τους σημαντικότερους Έλληνες χαράκτες, συνδυάζει τις μοντέρνες αντιλήψεις με τα παραδοσιακά θέματα με μοναδική δύναμη και τεχνική.
|
Δ. ΓΑΛΑΝΗΣ |
Κ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ |
ΣΧΕΔΙΑ ΘΑΛΕΙΑΣ ΦΛΩΡΑ-ΚΑΡΑΒΙΑ
Η Συλλογή των σχεδίων της Θ. Φλωρά-Καραβία περιλαμβάνει πάνω από εκατό σχέδια και παστέλ και μέρος της εκτίθεται στην Πινακοθήκη. Η περιπέτεια των σχεδίων συνδέεται με την απελευθέρωση των Ιωαννίνων μιας και αποτυπώνουν, εκ του φυσικού και αντίστοιχα χρονικά τη διαδρομή του ελληνικού απελευθερωτικού στρατού στην Ήπειρο μέχρι και τη νικηφόρα είσοδό του στην πόλη τον Φεβρουάριο του 1913.
Η επιλογή των θεμάτων από απλά περιγραφική λαμβάνει δραματικό χαρακτήρα με την απεικόνιση των τραυματιών και των προσφύγων και δοξαστικό με τη νικηφόρα επέλαση, αποδίδοντας τα λόγια της ίδιας: «Έχει κάτι το μεθυστικό ο πόλεμος, και η εμπόλεμος ζωή». Η αμεσότητα και η σχεδιαστική δύναμη συνδυάζονται με ψυχογραφική ικανότητα και καθιστούν τα έργα μοναδικό απόκτημα για την πόλη με την οποία είναι ιστορικά άρρηκτα συνδεδεμένα.
 |
 |
ΓΛΥΠΤΙΚΗ
|
|
Θ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ |
Η Ελληνική γλυπτική εκπροσωπείται στην πινακοθήκη με 30 έργα από μάρμαρο, κεραμικό, μέταλλο, ξύλο και γύψο Ελλήνων καλλιτεχνών όπως Ιακωβίδη, Τόμπρου, Απάρτη, Παππά, Χρυσοχοϊδου, Μυλωνά, Παπαγιάννη, Βρέλλη, Ρόκου, Παπασάικα, και άλλων.
|
Κ. ΜΥΛΩΝΑΣ |
|
ΦΟΡΗΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ
Σαράντα περίπου εικόνες, που προέρχονται από δωρεές, ανήκουν στη συλλογή της πινακοθήκης. Χρονικά τοποθετούνται στο 18ο και 19ο αι. Εικονίζονται διάφοροι τύποι της Παναγίας βρεφοκρατούσας, δεσποτικές εικόνες, Άγγελοι και Άγιοι.
Αποτυπώνουν διαφορετικές τεχνικές και τεχνοτροπίες που εμφανίστηκαν στην Ήπειρο με επιρροές από την Κρητική σχολή, την Ιταλοκρητική, τη Ρωσική ενώ οι περισσότερες ανήκουν σε τοπικά εργαστήρια.
 |
 |
 |
Περιοδικές εκθέσεις
2004
• «Ολυμπιακά ενθυμήματα 1896-1956».
Διοργάνωση: Alpha bank, Διεύθυνση Γραμματείας (τμήμα συλλογής έργων τέχνης–Ομάδα Ολυμπιακής Χορηγίας) Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο).
Διάρκεια: (14/1/2004 έως 8/2/2004)
• «Ολυμπιακό Πνεύμα και Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη»
Διοργάνωση: Δημοτική Πινακοθήκη – Εκδόσεις Αδάμ-Πέργαμος).
Διάρκεια: ( 18/2/2004 έως 30/3/2004)
• «Ενθύμια Ολυμπιακών Αγώνων», από τη συλλογή του Γ. Δ. Φαρμάκη.
Διοργάνωση: Σύλλογος Αποφοίτων Ζωσιμαίας Σχολής - Δημοτική Πινακοθήκη.
Διάρκεια: 24/5/2004 έως 9/6/2004
• «Ήπειρος», έκθεση φωτογραφίας του Κώστα Μπαλάφα.
Διοργάνωση: Σύλλογος Αποφοίτων Ζωσιμαίας Σχολής – Δημοτική Πινακοθήκη.
Διάρκεια: 17/6/2004 έως 4/7/2004
2003
• «Η Εβραϊκή Κοινότητα Ιωαννίνων - Διαδρομή στο Χρόνο»
Διοργάνωση: Δημοτική Πινακοθήκη – Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδας.
Διάρκεια: (18/2/2003 έως 31/3/2003)
• «Άννα Φράνκ, μια ιστορία για το σήμερα»
Διοργάνωση: Βασιλική Ολλανδική Πρεσβεία - Δημοτική Πινακοθήκη
Διάρκεια: (18/2/2003 έως 31/3/2003
• «Εικόνες Ευρωπαιάδος», έκθεση φωτογραφίας του Γ. Μπενέκου
Διοργάνωση: Δημοτική Πινακοθήκη
Διάρκεια: (5/5/2003 έως 14/5/2003)
• Τέχνη Πολιούχος. Πόλεις, Οικισμοί & Γειτονιές στην Ελληνική Ζωγραφική 19ος & 20ος αι.
Διοργάνωση: Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ιωαννιτών – Εταιρεία Εικαστικών Μελετών.
Διάρκεια: 16/5/2003 έως 20/6/2003
• Ατομική έκθεση Ελένης Μπότσιου στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ιωαννιτών.
Διοργάνωση: Δημοτική Πινακοθήκη
Διάρκεια: (1/6/2003 έως 31/7/2003)
2002
• Έκθεση για την 89η επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης των Ιωαννίνων.
Διοργάνωση: Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ιωαννίνων – Δημοτική Πινακοθήκη
Διάρκεια: ( 21/2/2002 έως 20/3/2002 )
• Έκθεση ιδιωτικής συλλογής Σύγχρονης Τέχνης Θ & Δ. Μεσσήνη.
Διοργάνωση: Δημοτική Πινακοθήκη
Διάρκεια: (20/4/2002 έως 31/8/2002)
• Ατομική Έκθεση του Γ. Παπαιωάννου.
Διοργάνωση: Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ιωαννιτών - Δημοτική Πινακοθήκη
Διάρκεια: (20/9/2002 έως 5/1/2003)
2001
• «Τοπία και φορεσιές της Ηπείρου (17ος-19ος αι.) » από τη συλλογή του Βίκτωρος Θ. Μελά.
Διοργάνωση: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας.
Διάρκεια (3/11/2001 έως 25/11/2001)
• «Ελληνική Χαρακτική 19ου - 20ου αι.»
Διοργάνωση: Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης Αιτωλοακαρνανίας Χρήστου & Σοφίας Μοσχανδρέου
Διάρκεια: (8/12/2001 έως 13/01/2002)
2000
• Ατομική έκθεση Ιωάννας Μητσέα Μαλάμου.
Διοργάνωση: Δημοτική Πινακοθήκη.
Διάρκεια: (21/10/2000 έως 25/11/2000)
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ Κοραή 1 , 45444 Ιωάννινα
ΤΗΛ. 26510 75131
Fax 26510 75121
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Ώρες Λειτουργίας Δευτέρα ως Παρασκευή 9:00 – 13:00 & 18:00 – 21:00.
Σαββατοκύριακα 10:00 – 13:00 & 18:00 – 21:00.
Εισητήριο: Είσοδος Ελεύθερη