Μάνη

Ο τόπος άνυδρος, τραχύς. Πέτρινο τοπίο, άγρια βουνά, με τα σιωπηλά χωριά και τις ταπεινές βυζαντινές εκκλησίες να στέκονται μαρμαρωμένες κάτω από το ανελέητο φως. Οι πύργοι μαρτυρούν ιστορίες ηρωικές μα σήμερα δεν είναι το μπαρούτι που κατακλύζει τον αέρα μα οι μυρωδιές από το φασκόμηλο και το θυμάρι. Η Μάνη, η αδούλωτη Μάνη αποκαλύπτει στον ταξιδιώτη την άγρια ομορφιά της.
Η Μάνη είναι ένας τόπος που μόνο αν τον αφουγκραστείς μέσα από την ψυχή σου θα μπορέσεις να ξεκλειδώσεις τις αλήθειες του. Η τραχύτητα του τόπου σφυρηλάτησε και την ψυχοσύνθεση των κατοίκων του που στο πέρασμα των αιώνων αρνήθηκαν να υποταχτούν σε εξουσίες και κατακτητές. Οι πολεμόπυργοι, με τις φοβερές και τρομερές ζεματίστρες από όπου έχυναν καυτό λάδι στον εχθρό, είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες του αδάμαστου χαρακτήρα τους. Οι Μανιάτες υπήρξαν ένα μεγάλο κεφάλαιο σε όλους τους μεγάλους εθνικούς αγώνες, δεινοί μαχητές υπερασπίστηκαν με αυτοθυσία τα ελληνικά χώματα. Μέσα όμως στον 20ο αιώνα, ένας νέος «εχθρός» ενέσκηψε αποψιλώνοντας με ταχείς ρυθμούς τα χωριά της Μάνης από το έμψυχο υλικό τους. Η μετανάστευση άφησε πίσω τους πύργους, πυργόσπιτα, εκκλησιές και χωριά παραδομένα αμαχητί στη φθορά του χρόνου. Από το Γύθειο μέχρι το Ταίναρο, στην Έξω Μάνη και τη Μέσα Μάνη, εκατό περίπου παραδοσιακοί οικισμοί, οκτακόσια πυργόσπιτα και κάπου χίλιοι βυζαντινοί ναοί οριοθετούν τον μοναδικό ετούτο τόπο. Κάθε βήμα κι ένα μνημείο, κάθε πέτρα κι ένα κομμάτι της ιστορίας.