Δυτικά από το κέντρο της πόλης της Κορίνθου βρίσκεται η δημοφιλέστερη παραλία της, τα Καλάμια.Τα Καλάμια είναι παραλία κατάλληλη για κολύμπι, με άμμο στο εσωτερικό της ενώ στο εξωτερικό της καλύπτεται στο μεγαλύτερο μέρος της με βότσαλα. Καφετέριες, clubs, εστιατόρια και ταβερνάκια λειτουργούν το ένα δίπλα στο άλλο δίνοντας ζωή και προσφέροντας στους επισκέπτες καθ όλη τη διάρκεια του χρόνου τις υπηρεσίες τους. Ο πεζόδρομος που βρίσκεται ανάμεσα στις καφετέριες, τα εστιατόρια και την θάλασσα ξεκινά από το τέρμα της οδού Παλαμά και συνεχίζει πολλά μέτρα προς τα δυτικά. Στο τέρμα της οδού Γεωργίου Παπανδρέου υπάρχει πάρκινγκ. Στη συνάντηση αυτής της κεντρικής οδού με τον πεζόδρομο βρίσκεται πλέον το σύμπλεγμα αγαλμάτων του κυνικού φιλόσοφου Διογένη και του Μέγα Αλέξανδρου απεικονίζοντας μια από τις πιο γνωστές συναντήσεις και διαλόγους που συνέβησαν κατά την αρχαιότητα στην Κόρινθο.

Ο Μέγας Αλέξανδρος βρισκόταν την Άνοιξη του 336 π.Χ. στην Κόρινθο, εξ ονόματος του πατέρα του Φίλιππου ΄Β, βασιλιά της Μακεδονίας, για να συγκαλέσει αντιπρόσωπους όλων των ελληνικών πόλεων για να πάρουν αποφάσεις περί της εκστρατείας του εναντίον των Περσών. Τότε ανακυρήχθηκε ο Αλέξανδρος Αυτοκράτορας – στρατηγός και αποφασίστηκε να του δοθεί στρατός και 160 τριήρεις που κατασκευάστηκαν στα Κορινθιακά ναυπηγεία. Ο Διογένης εκείνη την περίοδο μετά από διάφορες περιπλανήσεις στη ζωή του βρισκόταν και αυτός στην Κόρινθο και είχε αποφασίσει να ζει μέσα σε ένα τεράστιο πιθάρι. Όταν τον είδε ο Αλέξανδρος να λιάζεται στο κέντρο της πόλης, τον πλησίασε και τον προέτρεψε να του ζητήσει ότι θέλει αλλά ο Διογένης του έδωσε την γνωστή απάντηση “Μη μου στερείς αυτό που δε μπορείς να μου χαρίσεις”, εννοώντας τον ήλιο. Ο μεγάλος στρατηγός που είχε συνηθίσει να περιτρυγυρίζεται από κόλακες ξαφνιάστηκε και τον ρώτησε αν τον φοβάται, τότε ο Διογένης τον ρώτησε με τη σειρά του: “εισαι πράγμα καλό η κακό”; “Καλό” απάντησε ο Αλέξανδρος και ο κυνικός φιλόσοφος τον ξαναρώτησε: Τότε ποιος άνθρωπος φοβάται το καλό”; Ο μέγας Αλέξανδρος είπε σε κάποιον από τους φίλους του: “Πόσο θα ήθελα να γινόμουν Διογένης αν δεν είχα γίνει ο Αλέξανδρος”.