Το Final Four της Turkish Airlines Euroleague είναι κάθε χρόνο το καλύτερο ορεκτικό για τον οργιώδη, αθλητικό Μάιο. Όταν δε η Ελλάδα έχει εκπρόσωπο/ους στο τουρνουά με τις τέσσερις καλύτερες  ομάδες της χρονιάς, το ενδιαφέρον χτυπάει κόκκινο*.

(*Το κλισέ δεν χρησιμοποιείται τυχαία, καθότι 'τρίποντο Πρίντεζη-αποκλεισμός Μπαρτσελόνα-πρόκριση-έπος στη Μαδρίτη').

Οι συντάκτες του ΟΝΕΜΑΝ πήραν το σοβαρό τους, έσκαψαν απ' τα βαθιά 90s μέχρι τα τελευταία Final Four, και βγάζουν την  ντιρεκτίβα με τους κανόνες τους:

Βλέπουμε και τους τρεις αγώνες, είτε υπάρχει ελληνική ομάδα, είτε όχι. Το πρωτάθλημα Ευρώπης κρίνεται σε τρία μόλις ματς ανάμεσα στους καλύτερους, τι άλλο θες δηλαδή;

Οι αγώνες είναι τρεις επειδή φυσικά ο μικρός τελικός δεν είναι αγώνας, είναι κατάρα.

Οι μπασκετμπολίστες που αγωνίζονται στον μικρό τελικό έχουν μόλις πεθάνει μπασκετικά και αυτή είναι η κόλασή τους.

Πριν το Final Four διαλέγεις μια ομάδα που μπορείς να υποστηρίζεις και μένεις με αυτήν. Αν αποκλειστεί στα ημιτελικά δεν έχεις δικαίωμα να είσαι εριστικός στον τελικό, είχες ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ!

Μαζευόμαστε σε ένα σπίτι για τους δύο ημιτελικούς, δεν πηγαινοερχόμαστε εδώ κι εκεί.

Παραγγελία πίτσας στο κενό ανάμεσα στα ματς. Είναι στρατηγικής σημασίας ο σωστός υπολογισμός του χρόνου, δε θες να ψάχνεις να βρεις ρέστα για τον ντελιβερά όταν το ματς έχει πάρει φωτιά.

Ισχύει ό,τι και στους τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ: Φρέσκαρε τις γνώσεις σου πάνω σε προηγούμενες κατακτήσεις και τελικούς για να έχεις όλα τα trivia εύκαιρα για casual αθλητική κουβέντα στα τάιμ άουτ και τα ημίχρονα. "Ήξερες ότι η Μπαρτσελόνα έχει πάει σε 14 F4 αλλά έχει κερδίσει μόλις τα 2;" είναι μια πάντα καλή ατάκα για εκείνο τον φίλο σου που σε ζαλίζει συνεχώς για τον Μέσι.

Στο τέλος κερδίζει ο Ομπράντοβιτς, όπως θα έλεγε κι ο Γκάρι Λίνεκερ αν έβλεπε μπάσκετ.

Ποτέ μην υποτιμήσεις ένα ματς. Μπορούν να έρθουν τα πάνω κάτω. Όπως πέρσι στο Μακάμπι- ΤΣΣΚΑ.

Πριν στοιχηματίσεις στον Stoiximan για την ομάδα που θα το κατακτήσει. Μάθε αν η Ολυμπία Χοψονίδου είναι έγκυος.

Η σωστή η ενημέρωση έρχεται πάντα από το επίσημο site, που μιλά μάλιστα ελληνικά.

Όσο μεγάλη διαφορά κι αν έχει αποκτήσει ο/η αντίπαλος του Ολυμπιακού, δεν πρέπει να αλλάξεις κανάλι.

Η πραγματικά Μεγάλη Παρασκευή είναι αυτή του Final Four. Έχει πάνω από 4 ώρες γεμάτες μπάσκετ!

Τις καλύτερες μπασκετικές κερκίδες (από θέμα παλμού κλπ.), τις απολαμβάνεις αυτό το μαγευτικό τριήμερο. Και όλες μαζί.

Οι πιο γλυκές μπασκετικές μας αναμνήσεις (πλην Εθνικής) είναι από Final Four. Η τάπα του Βράνκοβιτς, το πεταχτάρι του Πρίντεζη και τόσες άλλες.

Τώρα που δεν παίζει ο Ναβάρο δεν έχεις ποιον παίχτη να μισείς.

Βέβαια υπάρχει πάντα ο Τεόντοσιτς στη θέση του.

Αν είσαι Ολυμπιακός, να λες "παιδιά η ΤΣΣΚΑ και η Ρεάλ είναι το φαβορί". Έτσι έγινε τις προηγούμενες χρονιές και το πήρες.

Το πιο βολικό σαβούριασμα για μπάσκετ είναι η πίτσα. Χρειάζεσαι μόνο ένα χέρι και θες να διαμαρτυρηθείς-πανηγυρίσεις αφήνεις το κομμάτι κάτω. Στο σουβλάκι είναι πιο δύσκολα τα πράγματα.

Όποιος κάνει αυτό το τριήμερο οποιαδήποτε αναφορά σε 'στρογγυλή θεά που παίζεται με τα πόδια', 'ό,τι παίζεται με τα χέρια, ξέρουμε τι είναι' και άλλα τέτοια εριστικά θα τρώει απευθείας ντισκαλιφιέ και θα βλέπει την πόρτα των αποδυτηρίων.

Εσείς οι ποδοσφαιρικοί, μη ζηλεύτε παρακαλώ.

Ποιος δείχνει καλύτερα τα αυτιά του; Ο Σπανούλης ή ο Ρούντι; Η απάντηση το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται. (Ο Κιριλένκο είναι εκτός συναγωνισμού)

Αν δεν είσαι μέσα ο καλύτερος τρόπος να παρακολουθήσεις τους αγώνες είναι με κάποιον αντι-Ολυμπιακό, για να έχεις κάποιον να χαίρεται με τους πόντους των άλλων. Ευγενής άμιλλα #not.

Παραγγέλνεις τόσα ώστε να αντέχεις να πετάγεσαι στον αέρα στα τελευταία τρίποντα.

Εάν θέλεις να παρακολουθήσεις τους αγώνες, η λέξη δημοψήφισμα δεν πρέπει επ' ουδενί να 'πέσει' στο τραπέζι. Ένα μπoλ με νάτσος, είναι υπεραρκετό.

Η διαφορά του Final Four με το CL είναι ότι το πρώτο το βλέπουν πολύ περισσότερες γυναίκες από όσες νομίζεις. Κράτα το σαν συμβουλή και θυμήσου το όταν εκείνη σου ζητήσει να έρθει να το δείτε μαζί.

Αυτό το κενό που νιώθεις μετά τον δεύτερο ημιτελικό, γιατί θέλεις κι άλλο.

Πηγαίνεις τουαλέτα ανάμεσα στις περιόδους. Αυστηρά.

Ή τέλος πάντων, πηγαίνεις πριν το ματς και κρατιέσαι κατά τη διάρκεια.

Καλό είναι να μην έχεις στην παρέα κάποιον άσχετο με το σπορ που θα σε ρωτάει αν παίζει ακόμα ο Πετσάρσκι και ο Μυριούνης.

Υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν συνδυάσει τα F4 με τον Τζαννή Σταυρακόπουλο. Είναι αδέρφια μας.

Οι σωστοί φανατικοί αγχώνονται από νωρίς με το ενδεχόμενο της διαφοράς ήχου και εικόνας στη μετάδοση.

Κακά τα ψέματα, λίγοι είναι οι ηρωικοί μπασκετικοί που θα 'βλεπαν ένα F4 χωρίς ελληνική εκπροσώπηση.

Είμαστε απ' αυτούς τους ηρωικούς.

Αγάπη για τους διαιτητές. Σε F4 παίζουν κι αυτοί.

Αν νομίζεις ότι μιλάμε για το πιο 25-25-25-25 Final Four όλων των εποχών, μπράβο, νομίζεις πολύ καλά.

Μόνο το μπάσκετ τολμάει να βάλει Κυριακή τον απόλυτο τελικό της απόλυτης ευρωπαϊκής διοργάνωσης. No fear.

Σε κάθε F4 αναρωτιέσαι πού είναι οι Ρώσοι οπαδοί;

Αλλά το καταλαβαίνεις όταν η κάμερα κάνει ζουμ σε μια Ρωσίδα.

Final Four χωρίς ελληνική ομάδα είναι σαν χωριάτικη χωρίς φέτα.

Πάρε ψυγειάκι με πάγο για το σαλόνι για να κρατάς τις μπύρες κρύες. Ξέρεις τι κακό που είναι να μένουν 15 δευτερόλεπτα, να ψάχνεις μια παγωμένη μπύρα και να πρέπει να τρέχεις στην κουζίνα.

ΠΗΓΗ