Το Νοέμβριο, φιλοξενήσαμε μια ιστορία για μια μελέτη της NASA που πλήρωσε τον Andrew Iwanicki 18.000 δολάρια για να παραμείνει ξαπλωμένος στο κρεβάτι τρεις μήνες. Διαβάστε πως πήγαν τα πράγματα από εκεί και πέρα.

Ξύπνησα στις 2 Δεκεμβρίου και για πρώτη φορά τις τελευταίες 70 μέρες, σηκώθηκα. Ή τουλάχιστον προσπάθησα να σηκωθώ. Οι νοσοκόμες με πήγαν με το καροτσάκι σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου το οποίο είχε κάθετη κλίση, με το πιεσόμετρο να κρέμεται από το χέρι μου και το δάκτυλό μου κι ένα μηχάνημα υπερήχων να δείχνει την καρδιά μου. Έπειτα μου είπαν, όπως θα ενθάρρυναν ένα νήπιο για να μάθει να περπατάει, να προσπαθήσω να σταθώ όρθιος για 15 λεπτά.

Μόλις το κρεβάτι πήρε κατακόρυφη κλίση, ένιωσα τα πόδια μου πιο βαριά από ποτέ. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν τρελή. Άρχισα να έχω φαγούρα στο δέρμα. Είχα γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα. Το αίμα έτρεξε ορμητικά σα πόδια μου, διεύρυνε τις φλέβες μου που είχαν γίνει απίστευτα ελαστικές τους προηγούμενους μήνες λόγω της ξεκούρασης στο κρεβάτι. Ένιωσα ότι θα λιποθυμούσα. Από την αρχή, πάλευα να παραμείνω όρθιος και όσο περνούσε η ώρα γινόταν δυσκολότερο. Σε διάστημα περίπου 8 λεπτών, ο παλμός μου έπεσε από τους 150 στους 70 παλμούς. Το σώμα μου ήταν έτοιμο να καταρρεύσει. Όλα άρχισαν να γίνονται μαύρα. Οι νοσηλευτές είδαν στα μηχανήματα τις ενδείξεις να πέφτουν και αμέσως έβαλαν το κρεβάτι σε οριζόντια θέση. Αργότερα μου είπαν ότι κανένας από όλους όσοι συμμετείχαν στη μελέτη της ΝΑΣΑ δεν είχε αντέξει και τα 15 λεπτά.

Φυσικά δεν αποτελούσε έκπληξη που το σώμα μου αντέδρασε με αυτό τον τρόπο. Έχοντας περάσει 70 μέρες σε κλίση με γωνία -6ο , είχα χάσει περίπου το 20% του συνολικού όγκου του αίματός μου. Το τεστ για το εάν μπορώ να σταθώ όρθιος προσομοίωσε τις επιπτώσεις στο καρδιαγγειακό σύστημα των αστροναυτών κατά την επανείσοδο του διαστημόπλοιου στην ατμόσφαιρα της Γης ή του Άρη. Όμως ήταν εύκολο να τα ξεχάσεις όλα αυτά γιατί το μεγαλύτερο μέρος της μελέτης της ΝΑΣΑ, παρά τις προσδοκίες μου, ήταν κατά κάποιο τρόπο βαρετή.

Όταν έγραψα την τελευταία φορά για τις εμπειρίες μου κατά τη διάρκεια της μελέτης, ακόμα βρισκόμουν στη φάση του μήνα του μέλιτος. Εντάξει, έκαναν παρέλαση οι ερευνητές που μου έκαναν διάφορα, αλλά ήταν κι από τις πιο χαλαρωτικές στιγμές στην ενήλικη ζωή μου. Για χρόνια ήμουν συνεχώς υπ' ατμόν: προετοιμαζόμουν για τις εξετάσεις στο κολέγιο, να είμαι καλός στη δουλειά και να εκπληρώνω τις κοινωνικές υποχρεώσεις μου οποτεδήποτε είχα κενό. Κι όλα αυτά ξαφνικά τέλειωσαν. Εκτός από το πρωτόκολλο του προγράμματος, δεν είχα πραγματικές υποχρεώσεις. Ήμουν ελεύθερος να κάνω ότι ήθελα, εφόσον αυτό δεν σήμαινε ότι έπρεπε να φύγω από το κρεβάτι μου ή να φάω κάποιο σνακ ή να κοιμηθώ. Μερικές μέρες διάβαζα από το πρωί έως το βράδυ. Άλλες, περνούσα ώρες στο τηλέφωνο με φίλους και συγγενείς. Πέρασα ο Θεός ξέρει πόσες ώρες παίζοντας με τις ομάδες των ονείρων μου στο StarCraft 2. Μερικές φορές, απλώς ξάπλωνα ήσυχα, αναλογιζόμενος το παρελθόν, κάνοντας σχέδια για το μέλλον ή απολάμβανα μια ήσυχη στιγμή. Ήμουν πραγματικά ευγνώμων για αυτές τις ευκαιρίες που μου έδινε η απομόνωσή μου. Ωστόσο, σταδιακά το ενδιαφέρον για το καινούριο ξέφτισε.

Οι επόμενες οκτώ εβδομάδες που έμεινα στο κρεβάτι σημαδεύτηκαν από την βίαιη απόσπασή μου από αυτή την πρώιμη περίοδο. Ενώ οι μέρες διακόπτονταν από τακτικά γεύματα, άσκηση, ζωτικής σημασίας αναγνώσεις και ενδιάμεσα τεστ, ο περισσότερος χρόνος μου ήταν άδειος. Ακόμα και τα τεστ γίνονταν ολοένα και πιο μονότονα: μου ζητούσαν συχνά να στέκομαι εντελώς ακίνητος ενώ συνέλεγαν δεδομένα. Ένας μαγνητικός τομογράφος μετρούσε την αύξηση και την αποσύνθεση των μυών μου. Με ακτινογραφία ελέγχονταν η πυκνότητα των οστών μου. Μια πλαστική φούσκα αιχμαλώτιζε τον αέρα που ανέπνεα. Με άφηναν μόνο μου για μεγάλες χρονικές περιόδους, μόνο με τις σκέψεις μου και τη θέα του καλυμμένου από αφρολέξ ταβανιού.

Στην 4η εβδομάδα, ένιωθα ότι είχε γίνει σημαντική ψυχολογική αλλαγή. Συνήθισα την αντικοινωνική κατάσταση της απομόνωσής μου. Έγραφα λιγότερα e-mail στους φίλους. Οι συζητήσεις με το προσωπικό έγιναν πιο σύντομες, περισσότερο πρακτικές. Τηλεφωνούσα στην οικογένειά μου λιγότερο συχνά. Συχνά ένιωθα ότι δεν είχα τίποτα να μοιραστώ.

«Γεια σου, Drew!Τι κάνεις;».

«Όχι πολλά. Ακόμα στο κρεβάτι...».

Με αυτό δεν θέλω να πω ότι οι μέρες μου ήταν εντελώς ξέγνοιαστες. Άλλωστε εξακολουθούσα να τα κάνω σε πάπια. Βίωνα στιγμές φόβου και αγωνίας. Ήμουν βέβαιος πως απείχα μόλις μια μέρα από την ψυχική κατάρρευση - πώς θα μπορούσα να ανταπεξέλθω σε αυτές τις δέκα εβδομάδες στο κρεβάτι;

Το πιο έντονο άγχος, στη διάρκεια αυτής της περιόδου, το είχα στην πραγματικότητα όταν πλησίαζε η μέρα που θα ερχόταν η κοπέλα μου να με επισκεφθεί. Είχα πλήρη επίγνωση της περίεργης ψυχικής κατάστασής μου και ήμουν βέβαιος ότι φαινόμουν αρκετά τρελαμένος, αν και δεν είχα κοιτάξει σε καθρέφτη πάνω από ένα μήνα. Πώς θα ήταν η συνάντησή μας, όταν δεν θα μπορούσα ούτε να σηκωθώ για να την χαιρετήσω ευπρεπώς; Ήμουν άραγε σε θέση να κάνω μακροσκελή συζήτηση μετά από τόσες ώρες απομόνωσης; Πώς θα αντιδρούσε όταν θα με έβλεπε σε αυτά τα χάλια: απόμακρο, ευάλωτο και εξαρτημένο; Τα δάκρυα ήταν αναπόφευκτα και δεν θα ήμουν σε θέση ούτε καν να την παρηγορήσω με τον τρόπο που θα έπρεπε.

Αμέσως μόλις ήρθε στη νοσοκομειακή πτέρυγα, πήδηξε πάνω στο κρεβάτι για να με αγκαλιάσει και να με φιλήσει. Η σύντομη πρόκληση ευφορίας διακόπηκε αμέσως από μια νοσοκόμα που έσπευσε να την πληροφορήσει ότι δεν επιτρεπόταν να είναι στο κρεβάτι σε καμία στιγμή. Στην πραγματικότητα, δεν επιτρεπόταν ούτε να ακουμπήσει το κρεβάτι «για λόγους ασφαλείας». Περιμέναμε πάνω από δυο μήνες να δούμε ο ένας τον άλλον και έπρεπε να γίνει με αυτό τον τρόπο.

Κάθισε σε μια καρέκλα δίπλα μου, ενώ μιλούσαμε για τρεις μέρες. Η σωματική επαφή ήταν περιορισμένη. Δεν μπορούσαμε να εξερευνήσουμε την πόλη παρέα. Δεν μπορούσαμε να μοιραστούμε ούτε το ίδιο γεύμα, αφού οι επισκέπτες δεν επιτρεπόταν να φέρουν φαγητό απ'εξω. Ήταν μια σκληρή εμπειρία που μας θύμισε τι χάναμε. Με έβγαλε από την κατάσταση διαλογισμού και αναζωπύρωσε την επιθυμία για την ζωή μου έξω από τους τοίχους του νοσοκομείου.

Αυτή ήταν η τελευταία προσωπική επαφή που είχα για άλλους δυο μήνες.

ΠΗΓΗ