Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE UΚ.

Βρίσκομαι σε ένα πάρκινγκ αυτοκινήτων στο Cheshire, περιμένοντας να έχω την πρώτη μεταφυσική εμπειρία μου. Η Clare, μια πιστοποιημένη υπνοθεραπεύτρια, έρχεται να με πάρει για να πάμε στο χώρο της, όπου υποτίθεται θα γίνω μάρτυρας μερικών εκ των σωμάτων που χρησιμοποίησε η ψυχή μου για να κατοικήσει και θα καταλάβω ποιος είναι ο σκοπός μου στη Γη.

Αν και όλο αυτό είναι πραγματικά συναρπαστικό, ομολογώ πως ήμουν λιγάκι σκεπτικός. Η Clare έχει όλες τις απαραίτητες πιστοποιήσεις: έχει ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της και είναι πλέον μέλος του ινστιτούτου Newton Institute, ενός οργανισμού υπνοθεραπευτών που κάνουν αναδρομές σε προηγούμενες ζωές μέσω των τεχνικών Past Life Regression (PLR) και Life Between Lives therapy (LBL). Η πρώτη επιτρέπει στους ασθενείς να ξαναβιώσουν στιγμές-κλειδιά από προηγούμενες ζωές, ενώ η δεύτερη σε μεταφέρει εκεί όπου βρίσκονται οι ζωές πριν μετενσαρκωθούν.

Το Newton Institute έχει πάρει το όνομά του από τον δρ. Michael Newton έναν υπνοθεραπευτή που έκανε αυτές τις θεραπείες δημοφιλείς με τα δυο best-seller βιβλία, το Destiny of Souls και Journey of Souls. Το έργο του Newton -βασισμένο στις υπνοθεραπείες περισσότερων από 7.000 ασθενών- αναφέρει ότι η ύπνωση σε φέρνει σε ένα στάδιο μετα-συνείδησης που επιτρέπει στην ψυχή και τις αναμνήσεις που βρίσκονται σε αυτή να εκδηλωθούν.

Εξοικειωμένος με τα γραπτά του Newton, μου ήταν δύσκολο να μην δω το όλο πράγμα ως ένα είδος αρπαχτής -μια σειρά από συνεδρίες που παίρνεις μέρος ενεργά πληρώνοντας χρήματα για να σου πουν κάτι που ακούγεται μαλακία. Έχετε υπόψη όμως, ότι δεν υπάρχει τρόπος να μάθουμε στα σίγουρα χωρίς να το κάνουμε, ο οποίος ήταν και ο λόγος για τον οποίο ήθελα να δοκιμάσω τις πρακτικές PLR και LBL με έναν εξειδικευμένο επαγγελματία.

Όταν την συνάντησα, η Clare φάνηκε μετρημένη και εξέπεμπε μια ζεστασιά. Σε αντίθεση με τη συνηθισμένη ψυχιατρική θεραπεία, η σχέση του ασθενή-θεραπευτή στον κόσμο των PLR και LBL είναι εξαιρετικά ανοιχτή.

Δεν μου πήρε πολύ χρόνο να μοιραστώ τις αμφιβολίες μου με τη νομιμότητα του δρ. Newton. Περιγράφω τις θεωρίες του ως δογματικές, αλλά η Clare δεν αργεί να μου εξηγήσει ότι τις σκέφτεται περισσότερο με όρους πίστης ή πεποίθησης, προσθέτοντας ότι δεν εμπλέκεται τόσο με τη θρησκεία όσο με την πνευματικότητα. Όπως μου λέει, οι μελέτες για τη μεταθανάτια ζωή που πήρε μέρος είναι αυτές την έπεισαν ότι πράγματι υπάρχει μεταθανάτια ζωή.

«Δεν υπάρχει δόγμα. Αυτό που βιώνεις ως εμπειρία είναι που έχει σημασία», λέει.

Μετά από μια σύντομη βόλτα με το αυτοκίνητο, φθάνουμε στο σπίτι της Clare και μπαίνουμε σε έναν δωμάτιο, έξω από το οποίο υπάρχουν κάνα δυο καναπέδες, μερικές καρέκλες, δυο αρκουδάκια κι ένα πιάνο. Για να αρχίσει η διαδικασία συζητάμε τα θέματα πάνω στα οποία θα δουλέψουμε, γιατί σύμφωνα με την Clare, ο «βασικός στόχος της θεραπείας LBL και της PLR δεν είναι να βιώσουμε τη μεταθανάτια ζωή, αλλά να κατανοήσουμε τον σκοπό μας σε αυτή τη ζωή και να επιλύσουμε ζητήματα θαμμένα βαθιά μέσα μας, τα οποία συχνά συνδέονται με τραυματικά γεγονότα που συνέβησαν στη διάρκεια προηγούμενων ζωών».

Η Clare επιμένει ότι οι ψυχοσωματικές παθήσεις μπορούν συχνά να θεραπευτούν με αυτό τον τρόπο.

Της παραθέτω μερικά συναισθηματικά και σωματικά προβλήματα: ανεξήγητη δερματίτιδα στο τριχωτό της κεφαλής, γενικά απαισιόδοξη στάση προς τη ζωή και η τάση μου να πανικοβάλλομαι όταν χάνω τον έλεγχο.

Η Clare έπειτα με καλεί να ξαπλώσω σε μια καρέκλα και μου λέει να παραμείνω ακίνητος πριν καλύψει το σώμα μου με μια κουβέρτα για να αρχίσουμε. Με τη βοήθεια χαλαρωτικής μουσικής υπόκρουσης αφέθηκα. Ακούω τη φωνή της να με παροτρύνει ευγενικά να βρω την εσωτερική γαλήνη και μια αίσθηση ηρεμίας με πλημμυρίζει μέχρι πάνω, μια ζεστασιά που κυριεύει τα άκρα μου: έχω χαλαρώσει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι συνδέουν την ύπνωση με την απώλεια του ελέγχου. Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν λάθος. Μάλλον οι αισθήσεις ενισχύονται, ακονίζονται η συνείδηση και η μνήμη. Όταν φθάνω σε ένα επίπεδο που μοιάζει με αυτή την κατάσταση, η φωνή της Clare με καθοδηγεί -ή την ψυχή μου- σε ένα διάδρομο. Βλέπω πόρτες σε αυτό το διάδρομο, σε μία από τις οποίες υποτίθεται πρέπει να μπω. Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ την ταινία The Matrix, που είναι αρκετά απωθητικό.

Ανοίγοντας την πόρτα, βλέπω το απέραντο λευκό τίποτα. Αυτό δεν αντιπροσωπεύει κάτι. Ας δοκιμάσουμε μια άλλη λέει η Clare.

Μέσα από την επόμενη πόρτα βλέπω έναν μελαμψό άνδρα να στέκεται σε ένα αρκετά άδειο τοπίο. Το πρόβλημα είναι, ότι ξέρω πολύ καλά ότι αυτό είναι απλά προϊόν της φαντασίας μου. Η Clare αποφασίζει να με περάσει μέσα από έναν άλλο κύκλο χαλάρωσης και αρχίζει ξανά.